dom przy latarni

nad stawem

spacer

mazurski zachód słońca

prawie jak flamingi

"To, że mam artretyzm, to jeszcze nie wszystko"

"nie ma wody na pustyni"

trzepocze się świt i pustka między nami

między nami tyle śladów

Zuzia

Kiedyś Zuzia miała duszę,
chowała się w różowych sukienkach.
Licząc drogi, nie znała żadnej,
prócz polnej z krzyżem.

Wiedziała też, że pod gankiem,
rosną życzenia, których nie wolno zrywać,

żniwa czasem są nieurodzajne,
wtedy ojciec zabiera matce skrzydła
a ta częściej śpiewa dzieciom piosenki.

Kiedyś Zuzia miała duszę,
dziś pustą kołyskę pod oknem
i Judasza co się w niej kołysze.