do A....

dwadzieścia parę lat
zdobywałem Cię od rana do rana
rak zrobił to w miesiąc
wszechświat został taki sam
choć jakby inny...

moja miłość

nic nie przemija
póki jest pamięć lub
grupa archeologów
nic nie trwa wiecznie
prócz oczekiwania
na wizytę u specjalisty
nic nie jest piękniejsze
niż twoje warkocze
tańczące na mojej piersi

propozycja

ty który śpisz
śnisz mój świat
nie budź się jeszcze
twój sen
jest moim

prośba

jesień u mnie na dłużej
cieszy mnie wiosna
twoich oczu
zostań

pamięć

wypełnia pustkę bezradnie
podsuwa obrazy
cisza
udaje nieistnienie milcząc
uczę się jej

naprawdę

kiedyś dłońmi do gwiazd
dziś jedną po przekaz zus
drugą koszyk w biedronce
dobrze że w twoim spojrzeniu
jest wszechświat

już wiem

początek i koniec
dowód półprawdy
drogi do
nikąd

słowa

przestrzeń niema jest bardziej wymowna
niż ta rozgadana
nie gubi sensu w dźwiękach
wszechświat czeka cierpliwie
na chwilę ciszy

normalnie

mieszczę się ze wszystkim
w 32-bitowym systemie
takim home edition
jestem zwykły

tylko parę dni

a światło załamane
powietrze nie ma czym oddychać
komin wygląda na drogę
cierpliwie czekam
jak kiedyś
bo wiem

jesienny

z pór roku
zostały mi dwie
tylko czy aż