Czas płynie nieubłaganie,
wraz z nim płyną rzeki łez,
za duszą utraconą nagle.
Raj serca i ciała znikł gdzieś.
W przede dniu nieświadomy bólu,
kroczyłem uśmiechnięty, żwawo.
Wnet utracona kraina szczęścia,
pogrążam się w tęsknoty mroku.
Było przepięknie w lasach rozkoszy,
dzień za dniem spełnionymi marzeniami.
Nadeszły z czasem godziny ciemności,
nie mogę pozbierać się z bólu samotności.
:rzeki łez"; "dusza utracona".; ""raj serca"; 'kraina szczęścia"; "tęsknoty mrok"; "spełnione marzenia", 'ból samotności" - to garść zgranych do imentu stereotypów; chyba sztuka poetycka nie polega na kopiowaniu ale na kreowaniu - pozdrawiam J.S
report
jak wyżej - faktycznie awangarda...
report