Zmiana sposobu prezentacji
Patrz, moja dłoń jest krucha
a twoja – za twarda
lecz gdy ją ściskam
wiem że ty, ja
stanowimy jedno
To nasze splecione palce
są one zamiast słów
co płyną za szybko
przemijają
a ten uścisk niech trwa…
Gdy w roztargnieniu puszczam
ukochaną rękę
to czuję ciepło
dzięki tobie
my – to nie tylko słowa
Lato przepływa nam czasem przez palce,
gdy leniwie puszczamy kolorowe latawce,
gdy leżymy na trawie patrząc w niebo ciekawie,
gdy na leżaku liżemy lody malinowe,
gdy patrzymy na mieniące się w słońcu motyle,
gdy radośnie pluskamy się w falującej wodzie,
gdy szalejemy z wiatrem po zielonej drodze.
Wesoło jest jesienią,
kiedy drzewa się rumienią,
kiedy barwne liście spadają z drzew
i wszystko dookoła mieni się w kolorach.
Smutno jest jesienią,
kiedy ziemię smagają zimne wiatry,
kiedy drzewa świecą łysiną,
wszystko za mgłą szybko znika
i świat w mroku nam utyka…
W garderobie garderobiana
pracuje z samego rana.
Kreuje rowerowe spodnie,
bo aktor chce wyglądać modnie.
W parku słonecznie…
W rosie skąpane sasanki białe,
nieśmiało stokrotka rozchyla swoje płatki,
a zefir kołysze i usypia bławatki.
I płynęłam wzdłuż liny promowej
goniąc białego ptaka – żaglówkę
prom został zatrzymany zdziwiony
że dwa razy odmówiłam pomocy
lecz płynęłam w kapeluszu w kwiaty
myślałam że zdążę przed zmęczeniem
chwytam jednak rzucone koło i linę
oto jestem z powrotem i płynę
Chcę mieć wiarę tak wielką jak kurzu drobiny
aby przenosić góry, mosty i piramidy
Chcę mieć przyjaźń tak czystą jak kropelka wody
aby gasić nią wielkie i małe niezgody
Chcę kochać drugiego
ale niekoniecznie
jak siebie samego…
Byłem w Anglii i w Ameryce
i w Paryżu a też w Afryce
ref.: Niosły mnie tam moje buty
Moje złote buty
Bywałem w różnych świata stronach
dlatego w moich butach skonam
ref.: Niosły mnie tam moje buty
Moje złote buty
A zrobiłem też ich repliki
Dla mojej kochanej publiki
ref.: Niosły mnie tam moje buty
Moje złote buty
Oto buty białe zostały na polanie
To wniebowzięcie Maryi Panny
A panowie i panie zanadto się dziwią
- do nieba poszła - była przed chwilą
Zielona polana a niebo fioletowe
I buty jeszcze nieostudzone
Są przemęczone gonitwą za Panem Bogiem...
Ty kiedyś będziesz kimś
Dlatego właśnie tu i dziś
Piszę tę sławetną myśl
Ty kiedyś będziesz wielki człowiek
Ja o tym wiem i nie koniec z tem
Ty kiedyś będziesz wielki człek
To wiekopomna chwila
I ze słowem tym–ją rozpoczynam
Ty kiedyś będziesz Pan
Co z tego, że ty dzisiaj nie słuchasz żadnych dam
Co z tego, że ty dzisiaj, koło siebie robisz kram
Co z tego, że ty dzisiaj jesteś na nie i…eee…
Co z tego, że ja przez ciebie wciąż zamartwiam się
Lecz wiem to doskonale i nie przechwalam się
Bo z twojego zamieszania ta myśl pociesza mnie
Że…
Ty kiedyś będziesz Pan…
Zapach ciast i ryby
i zielonej choiny
jest już mróz za oknem
niekoniecznie biało…
cisza w telewizorze
bo z płyt płynie kolęda
płomień świeczek na stole
a to właśnie święta…
