Słonecznik - agnieszka_n - poetry

	agnieszka_n
	ALL WORKS Poetry (229) Prose (3) Diary (5) Photography (7) Books (1) Postcards (4) About me Friends (50)

9 february 2011

agnieszka_n

Anioły są dziś czarne
o przezroczystych skrzydłach
z nieba pada deszcz
metalowych kropel

Ochroń mnie
jak nikt
mi dodaj nadziei

niepewności szepty z ciszy czynią sito
spokojem bandażuję rozedrgane nadgarstki
słonecznik w doniczce
w nostalgiczny łuk wygina usta

Ochroń mnie
jak nikt
mi dodaj nadziei

wołam

27.05.2010

9 february 2011 at 21:57

A niech to,zastrzeliłaś mnie, bardzo gorzko. Jutro jeszcze tu wrócę z przemyśleniem :)

9 february 2011 at 22:57

dziękuję i zapraszam:)

10 february 2011 at 11:53

Serce zna gorycz duszy człowieka, a do jej radości nie wmiesza się nikt obcy.

9 february 2011 at 22:34

muszę powiedzieć, że bardzo - jak wołanie, albo smutne spojrzenie

9 february 2011 at 22:57

dzięki:)

9 february 2011 at 23:28

myślę nad trzecią zwrotką-spodobała się :)

10 february 2011 at 17:13

:-) miło mi...

10 february 2011 at 17:15

Aguś i mi się zrobiło smutno.

11 february 2011 at 15:42

Smutne wołanie, ale mimo wszystko czuć te odrobinę nadziei, ja ją tam znajduje, taką małą ale przecież z małego ziarenka rośnie drzewo. Pozdrawiam:)

11 february 2011 at 17:13

...z małego ziarenka rośnie drzewo- ładnie powiedziane. Coś w tym jest... DZIĘKUJĘ:-).