Moja prawdziwa Historia....

Opowiem
Wam historię mojego życia.
 
 
Ale
może na początku Wam się przedstawię. Mam na imię Paulina i mam jeszcze nieskończone
18 lat. Mieszkam w domu dziecka. Dlaczego? Czytajcie dalej a się dowiecie…
Urodziłam
się z lekka wadą serca. Nie miałam taty. A może miałam, ale matka mi Niechciała
powiedzieć. Wychowywałam się przy babci i sąsiadce. Były trudne czasy. Mało
pieniędzy i brak pracy…
Lata
mijały, ja rosłam jak na drożdżach. Byłam pociecha całej rodziny, jednak…
Pewnego
dnia zjawił się on… I od niego wszystko się zaczęło…
Na
początku przynosił mamie kwiaty, mi czekoladki. Jednak sielanka nie trwała
długo. Urosłam, zaczęłam chodzić do szkoły. Byłam prymusem, lubiłam naukę, a
gdy tylko widziałam książki to moje oczy robiły się wielkie.
Nadszedł
czas Pierwszej Komunii św. Moja rodzicielka nie miała zbytnio pieniędzy, lecz
starała się o miłą uroczystość. Przybyli goście. Zarówno ze strony mamy, jak i
Edka, bo przecież on też należał do rodziny…
Z
roku na rok z nauką szło mi coraz gorzej. Przeprowadziliśmy się w nowe miejsce.
Nowa szkoła, nowi znajomi. Mi się podobało, ludziom nie. Zaczęłam opuszczać
lekcje, lekceważyłam słowa matki. Jednak z czasem i ona zaczęła lekceważyć moje
słowa…
Zaczęła

--- full text ---