szczyt czy dno - to nigdy nie traci znaczenia

report

Bez mocy, bez wytchnienia- ktoś, kto traci samego siebie, jest wykończony, a jego umysł "wyprany" nie pamięta już do czego dąży. Wszystko wtedy traci wszelkie znaczenie. Zwłaszcza gdy dochodzi do utraty zmysłów.

report

Rzecz do której się dąży może być ba! będzie zastąpiona czymś innym i to kilkakrotni w czasie 'wędrówki po tym świecie'. Nawet osoba, która utraciła zmysły chce coś osiągnąć. Póki istniejemy zawsze znajdzie się jakiś cel. Tracąc samych siebie jesteśmy w stanie wyznaczyć coś co będzie nas "prowadziło" - tak abyśmy czuli, iż jesteśmy nadal wśród żywych. Cóż człowiek to interesujące stworzenie - nawet 'poddając się' wyznacza sobie jakiś cel. Jaki? Bardzo proste - chce by jego męka jak najszybciej się zakończyła.

report

Albo wśród robotów.. i choćby cel sięgnięcia po pilota. xp Dzięki za uwagę, przemyślę to jeszcze.

report

tak sięgnąć po pilota bywa nie lada wyzwaniem ;)

report

Przebrnąć przez stado rozwścieczonych brudnych naczyń, zaliczyć dwie stłuczki po drodze, odróżnić pilota do dvd od pilota do tv, lekko podnieść się.. itd. Tragedija!

report

Owszem 'tragedija', ale dzielnie podążasz przed siebie by w pewnym momencie dotknąć tego upragnionego, wymarzonego, poszukiwanego z takim utęsknieniem pilota....i dowiedzieć się, że baterie nie działają.

report