Dotyk

-Ty też lubisz słuchać deszczu?- tak bardzo jesteśmy do siebie podobni. Ja też czasami mam ochotę skakać z drzewa albo z  parapetu, tylko żaden wiatr mnie nie potrafi strącić.
 
Dotknij mnie, ale nie tak, jak mężczyzna dotyka kobietę. Niech to będzie dobre, jakbyś ocierał łzy, albo chwytał dla mnie płatek śniegu. I nie zamykaj oczu, bo wtedy kurczę się ze strachu przed nieznanym.
Trzymaj mnie mocno, najmocniej jak potrafisz. Pod swetrem nosisz najwspanialszą muzykę. I nie kłam. Nie mów, że jest inaczej. Lepiej milcz, zaklęty jak kamień. Gdybyś był  kobietą, byłbyś mną- tak powiedziałeś. Nie każ zasypiać, mów.

Z wędrówki przez wyobraźnię. Kraina Liter i Cyfr.

W zasadzie nigdy nie zastanawiałam się, jak to jest.
Dotychczas sądziłam, że świat  tworzy hermetycznie zamkniętą, logiczną całość. 
Więc, jeśli człowiek to suma oddechów, kłębowisko chaotycznych myśli lub zbiór niedoskonałych dźwięków, 
jak to możliwe, że istnieje  ktoś drugi, będący moim odbiciem?


     Pamiętam, że chmury były kłebiaste i ciężkie.
Krople  pękały tak często, że nawet przesuszone usta ziemi, nie mogły wchłonąć wody.
W takie dni zawsze szłam moim ciemnym korytarzem.
Niewyraźne kontury przypominały  o oknach, a drzwi były  bez klamek. 
Przemierzałam  wzrokiem szare, ale wąskie  ściany.
Widziałam napisane tam  duże litery: A, B... szłam. Dalej K, L, M... Próbowałam określać, nazywać, poszukiwać.
Za ostatatnią zaczynały się  inne okna, drzwi, a na nich wytarte już od poznawania znaki matematyczne.
Jakby dwie krainy- Liter i Cyfr. 

    Całe swoje życie określamy za pomocą jednych, bądź drugich znaków graficznych- myślałam. 
Przecież na każdą literę alfabetu  możemy odnaleźć emocje,   tak często  nam towarzyszące, wyrazić  myśli i opisać wspomnienia.

    Z cyframi jest podobnie. Lata, miesiące, tygodnie, dni godziny, a nawet proporcje do wyrobu chleba- wszystko możemy policzyć, zważyć i zmierzyć.

  (...)

--- full text ---