to samotność rzeczywista,a nie pozorna:)

zgłoś

powiadasz? może dałoby się to jakoś w którymś miejscu połączyć :)?

zgłoś

heh, z kolei za Kubusiem Puchatkiem polazłam do moich archiwów w kompie i tam teraz oglądam jakieś cuda, o których zapomniałam, że je mam :d i tak, przed chwilą znalazłam wynotowany z wywiadu z Marią Kuncewiczową fragment o Leśmianie. Może się wydawać także zupełnie niezłą ścieżyną do Twoich myśli tutaj. Chwileczkę. Już daję :)

zgłoś

" [...] maleńki, jasny stworek z cienkim noskiem – Leśmian. Leśmian nie tylko na poetę nie wyglądał, ale w ogóle na człowieka. Jakiś pomylony Ariel. Duszek, którego brzydotę uważało się za figiel, za jakiś wykręt, żeby uniknąć poetyckiego banału. Kamuflaż? Wyzwanie?". ;)

zgłoś

jest :) i co było złudzeniem? Leśmian-duszek czy może Leśmian-człowiek ;)?

zgłoś

no to je zostawimy. może ktoś kiedyś przypłynie, posiedzi na tej brzozie, i zanim popłynie dalej, to będzie mądrzejszy od obu nas_teraz :d

zgłoś

może więc... w ciszy zapyta ktoś, innych już wtedy przechodniów niż my: "I była zgroza nagłych cisz. I była próżnia w całym niebie! / A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?" :)

zgłoś

:) ot, jakaż osobliwie niesamotna okazała się ta samotność na wodzie ;) /snickłam/

zgłoś

:)

zgłoś