Zmiana sposobu prezentacji
Ciekawe czy śnieg zrozumiał tajemnicę świata.
Czyżby ujrzał rozpacz ziemi, która tak wiele istnień przyjęła do swego łona, iż zapragnął otulić ją swą niewinnością tylko po to, by pokazać, że pewnego dnia wszystko powróci do życia...na wiosnę i ona...
I kiedy stanę się obłędem w ludzkiej głowie
ulotnię się jak pierwsza łza,
jak poranna mgła do góry się wzniosę.
Przybierając postać motyla
skrzydłami lazuru zatrzepocę,
przywołując odległe wspomnienia...umilknę
w tęsknocie, kreśląc maleńką łzą
niewypowiedziane słowa..."Dziękuję Ci Boże"...
Żądna jestem krwi atramentu, żądna jestem
tego by tworzyć. Obudź we mnie ducha twórczego,
uzmysłów memu sercu, że jestem
po części bogiem.
Czego się boję? Życie to przecież modelina w dłoni....
Ciemność twych oczu wybudziła ze snu i mnie.
Twierdzę z ręką na sercu, że w całym tym spektaklu to one główną rolę grają...
Zagrzmiało w mym sercu! Błyskawice jednak w twych źrenicach początek swój mają.
Obleśność twa trwać zawsze nie będzie. Coś w sobie masz nieznajomy...
