Poetry

już mnie straciłaś
masz pustkę w oczach kiedy pytam
o kawę każdy dzień zaczynasz inaczej
i nie wiem czy ma być czarno gorzko
czy z łyżeczką cukru zresztą wszystko jedno
przecież nie na stałe
jestem tu
rano

mogłoby cieszyć niedowierzanie
z jakim patrzysz
gdy chleb się zdaje mniej powszedni niż ja
przy tym stole
nad tym zlewem
w tym łóżku

ale martwi rozstanie
zawieszone nad nami jak monidło
czekasz aż zasłużę na miano gówniarza
i będziesz mogła płakać ile dusza zapragnie