pokój temu pokojowi

mówisz, że wojna to samo zło,
pytasz, co zrobić by zmienić to?
zanim przekroczysz wasz wspólny próg,
spójrz dobrze na brata co wbił się w róg
chociaż znasz chytre sztuczki i kruczki,
bądź dla człowieka po prostu ludzki
aby odmienić cały zły świat,
ze swoim skrawkiem bądź za pan brat

przepływ

wolne media?
to jakaś tragikomedia
ja potrzebuję tu i teraz
lania wody wartkimi strumieniami
rozświetlania ciemnoty
mocnymi żarówkami
gazem, naprędce,
zgotowanych strawnych niusów
do licha! chyba nie mam zbyt wygórowanych zakusów?

pięta

niezauważana, nosi po świecie,
wciąż jest więziona w bucie, skarpecie
także i ona wymaga czułości,
na niej obrócić się mogą losy ludzkości
więc zadbaj, dorośnij do niej człowiecze
niech to nie będzie twój słaby punkt Achillesie

przed odjazdem

jak ka­felek zdjęty z gorące­go pieca,
grze­jesz swym ciepełkiem zmarznięte­go człowieka,
lecz nikt mi te­go uczu­cia na stałe nie obieca,
bo zno­wu do dro­gi się zbierasz, długa podróż Cię czeka

więc ko­lej­ny raz w koc się pozawijam
z oczu łez­ki otrę
i tak la­ta już się z Tobą mijam
do ce­lu nig­dy nie dotrę

rejs na zatracenie

wy­leję morze łez
byś mógł przypłynąć do mnie,
po­tem ciepłym od­dechem osuszę je
byś ut­knął na mieliźnie mo­jego uczucia,
ze słów zbu­duję trap, którym
dot­rzesz do brze­gu moich ust,
a po­tem utoniesz
w źre­nicach moich oczu

iluzjonista

ar­tystą jes­teś w każdej dziedzinie,
fo­tog­ra­fujesz pięknie cudzą rodzinę

o wiel­kich spra­wach piszesz wzniośle,
a twoim od­bior­com ser­ce rośnie

w jas­nych ko­lorach pejzaże tworzysz,
lecz swe­go życia ułożyć nie możesz

został szkielet beznadziejny

nadzieja spadła z drzewa,
kiedyś zielo­na, żywa
te­raz leży wys­chnięta i podeptana,
skończy płonąc na sto­sie złudzeń
i po­zamiata­ne

los lotosu

życie kwiatów
po­dob­ne jest do ludzkiego losu

róża jest królową piękności
to­warzyszy uczu­ciom wzniosłym

leśny fiołek, choć żyje w skrytości
jest skrom­nym, wol­nym i radosnym

chry­zan­te­ma w przez­nacze­niu smutnym
chy­li głowę nad mogiłą

ale wszys­tkie skończą żywot
pod pos­ta­cią zgniłą

zaduszki

tak pus­to dzi­siaj w mieście
czy liście przez noc spadły z drzew,
czy ludzie nie wróci­li jeszcze?

jak­by tem­po na chwi­le spo­wol­niło życie
wy­pełniając uli­ce nos­talgiczną ciszą
tyl­ko psy mer­dając ogo­nem spa­cerują w zachwycie
póki pan przy nodze z nadzieją się cieszą

z pokory dla duszy

czasem trzeba przymknąć oko,
ustom zmilczeć kazać,
puścić mimo uszu,
żeby na tym świecie bożym,
chociaż w swoim własnym ciele,
to nie zostać samotną duszą