Poetry

dwa strzępy człowieczego bytu
żyją strzępiaście na codzień
zaspokajają głód i pragnienie
zwykli jak każdy przechodzień
daleko im do ideałów
mają marzenia i serce
usiąść razem do stołu
każde z nich pragnie i nie chce
daleko jest do siebie
ot na wyciągnięcie ręki
która utknie w pół drogi
gdy dystans przebywa maleńki