Poetry

I roztopi się co ziemskie zalewając wnętrze
nieba I pójdziemy grzbietem wody wbrew
kamieniom których nie ma I zaśpiewa cisza
w oku zamykając skojarzenia a na rzęsie
staw zamieszka jego wdzięczny glono-spadek

Ustom przyjdzie się  otworzyć (kto by nie chciał
wybrzmieć w ciszy) ręce o brzeg będą prosić
lecz ich nikt już nie usłyszy