Kwiat w dłoni

Historia każdego człowieka jest w zaskakujący sposób przewidywalna.
Początek, którego nie pamiętamy, różnej jakości rozwinięcie i(o ironio!)
jednakowe zakończenie. Ten jakże radosny schemat nie miał żadnego
przełożenia na moje życie. Moja opowieść zaczyna się tam, gdzie powinna
się kończyć. Paradoks? A co na tym świecie nie jest paradoksem?


Karminowa
woda powoli spływała do zlewu. Michał zacisgkał dłoń na żyletce.
Wszystko było idealnie zaplanowane. Julia kończy pracę za sześć godzin.
Dodatkowy kwadrans zajmie jej dojazd. Garść tabletek przeciwbólowych i
szklanka wódki likwidowały ból towarzyszący cięciu. Perfekcjonistą w
każdym calu, nie brał pod uwagę wybitnej złośliwości przedmiotów
martwych.

- Kochanie, nie uwierzysz – tak, to będzie z pięć lat
od momentu kiedy zakochał się w tym głosie – w biurze pękła rura. Akta i
komputery, wszystko poszło na śmietnik. Cieszysz się, że wróciłam?


Nigdy
nie uwierzyłbym, że kloaka zrujnuje moje plany. Moja ukochana
Humanistka zachowała się tak, jak uczyli ją na przysposobieniu obronnym.
Karetka, opaska uciskowa i gorące modlitwy do wszelkich Bogów. Krótki
pobyt na oddziale ratunkowym i skierowanie na leczenie w trybie
zamkniętym, legitymowane (...)

--- full text ---