26 november 2013

poetry

Nika.
Nika.

Pamiętam Cię Tatku.

Pędzę w marzeniach, gnam pośród gwiazd
Do tych miejsc, śladów snów
Co kiedyś nadawały życiu sens.
Tak bym chciała cofnąć czas
Ale tak, jak raz wypowiedzianych słów,
Czasu cofnąć się nie da.
Więc tylko wspomnienia,
Więc tylko pamięć
Wskrzesza ślad.
Zapach cygara,
Mokra łąka,
Skojarzenia dziwne
 Takie pamiętam.
Rysują obraz.
I  Mikołaj,
„Oddaj buty mojego tatki”
I człowiek, co na pytanie dziecka
Kochasz mnie?
Odpowiadał … mh.

alt art
26 november 2013 at 17:04

kluczyk niewielki..

report

Nika.
26 november 2013 at 19:52

czasem otwieram szuflady pamieci i co rusz coś znajduję co zmiękcza duszę.

report

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register