Widząc wciąż te drzewa ktore mijam
Myślę o tym co w sobie zabijam
Tak jak od tamtego miejsca ta maszyna
Ja od Boga odlatuje jak ptaszyna
Jak zachód słonca który tak wciąż gonię
I Będąc ciągle w zycia wagonie
Czekam az na przedostatnią stacje
W koncu przyjadę i zjem kolację