Zmiana sposobu prezentacji

„Emocjonalny krach urażonego Ego”

                        „Kochać kogoś to przede   wszystkim pozwalać komuś na to, żeby był, jaki jest.”
Wiliam Wharton
 
 
 
zawsze gdy zniżam pułap swych myśli
lekko ku Tobie
wręcz namacalnie słyszę
jak szepty wściekłych motyli
kąsają Ego do krwi
 
wypełniły już całą niewygodnie
brzęczącą ciszę
pomiędzy dźwiękami
i liżę prędko umykające słowa
by złagodzić choć o ton
ich brutalnie zimny wydźwięk
gdy rozbijają się niczym kruche szkło
o nieugiętą twardość
niezdobytej fasady
twej obojętności
 
i pozostaje już tylko
(...)

--- cały tekst ---

Zanim zbudzą się ptaki...

Wielobarwne slajdy wspomnień wirują w napuchłej myślami głowie
 w rytm monotonnej melodii tykającego budzika
 Wnikam w upiorną szarość przedświtu chowając w niej ostrość spojrzenia, które nieśmiało błądzi po mapie twego ciała
W powietrzu czuć jeszcze ciężką woń piżma
ten słodki zapach fizycznej miłości...
Cicho szepcę ochronne zaklęcia a na twej wciąż rozpalonej skórze zostawiam elfi pocałunek by odegnać czyhające w mroku
Demony Niezgody
Kontempluje martwą ciszę przedświtu i spijam miękki szelest twojego oddechu - taka ulotna chwile bez której bylibyśmy niekompletni...
Ciągle szepcę te zaklęcia, bezdźwięcznie prosząc byś nigdy nie zmienił się w popioły co je wiatr rozgoni na zatracenie.....
Pora przedświtu zmierzcha a ja napełniona wzniosłym obrazem Miłości doskonałej zasypiam wreszcie zmęczona w kącie twojej głowy...
Lilith
Anno Domini 2010, pierwszy dzień grudnia
gdzieś w skutej zimą Polsce

Made In Poland

Wiosna powoli skrada się już zza śnieżnych okopów zimy i w tej pre-wiosennej wilgotnej szarudze przemierzam nocą szare ulice pełne pozimowych dziur typowo gdzieś w kraju Cudu nad Wisłą. Wita mnie na każdym roku ta nasza Reality typowo Made In Poland równie szara jak pogoda...
Made In Poland na metce ma tu chyba wszystko, każde miasto, ulica, blok i wiejski kundel bo ten kraj cudu nad Wisłą to też istny "cud" - taki eufemizm zamiast dosadnego określenia "ewenement" :)
Dokładnie 58 minut temu dobiegł końca ważny dzień, w którym standardowo każdy facet lata z czerwonym tulipanem dla żony, matki, teściowej a nawet zawsze chętnej sąsiadki spod czwórki. Cóż mimo, że święto krytycznie zwane komunistycznym wciąż tak samo "na fali" w tej post-komunistycznej "anty czerwonej" IV RP!! Ale do rzeczy...
Jak wygląda Dzień Kobiet taki typowo Made In Poland pewnie każdy z Was zadaje sobie to pytanie.....
Cóż mam kilka ciekawych spostrzeżeń po dzisiejszym wieczornym spacerze ulicami mego miasta które "mam tak samo jak ty ... a wnim me kolorowe sny....
A więc tak... jak napomknęłam już charakterystyczne jest dla tego dnia typowo Made In Poland, że każdy - absolutnie każdy (a więc także i w wieku niemowlęcym oraz stanie wegetacji itp.) polski samiec biega w ten dzień po mieście z jakimś zielskiem (tj. "kwiatkiem" - przyp. Redakcji) a najbardziej popularny (...)

--- cały tekst ---

„Ofiara dla pazernego boga bez oblicza”

Zawsze wtedy
gdy wracają te ciche,
ciężkie ołowiane dni
szukam tej jednej właściwej ścieżki do
zatracenia
Prosta droga do samozagłady…
 
Tak łatwo im sprzedawać moje kawałki człowieka
posklejane byle jak
niczym ludzik z plasteliny
Drążę tą wibrującą myśl
Myśl - która bruździ w pustosłowiu
zaprzedanych obłudzie
Na ich złotouste kłamstwa
umierają kolejne bastiony
nie mojej wolności
 
A w moim zaciśniętym gardle rodzi się krzyk
który pali jak siarczysty policzek
od byle jakiej flamy
Gdzie jest kres tego exodusu
który dzieje się codziennie
Dzieje się właśnie tu?
(...)

--- cały tekst ---

„Zimowy zew”

Wnikam w ciemność bezsennej zimowej nocy
Otulam mrokiem zziębniętą duszę
Czasem ta ciemność budzi lęk
A czasem wlewa w duszę spokój
Co równie cichy jest
Jak ta zimowa noc
Dziś ta ciemność jest też we mnie
Obcuje z moją jaźnią
Zalewa wnętrze wezbraną falą
By rozbrzmieć głuchym wyciem
W ciemną zimową noc jak ta
I tylko czasem czuję że
Chciałabym o tym napisać wiersz
I w słowa ubrać tak to wycie
By oddać jego prawdziwy sens
 
 
Anna Gajda „Lilith”
23.12.2012r.
Zimowa noc w kraju nad Wisłą

Kłam do mnie szeptem…

Motto:


„Że wiara czasem uszczęśliwia, że szczęśliwość z pewnej idee fixe nie czyni jeszcze prawdziwej idei, że wiara gór nie przenosi, lecz owszem góry osadza tam, gdzie żadnych nie ma: o tym poucza nas przelotne przejście się przez dom wariatów.”
Fryderyk Wilhelm Nietzsche
 
 
lubię gdy tak na mnie patrzysz
tymi wielkimi oczami
od zdziwienia pełnymi
niewinności dowodem niebyłej zdrady
 
lubię gdy mnie malujesz ukradkiem
w kubistycznej bryle zamkniętą
natchniony tak że nieobecny całkiem tuż obok
 
lubię gdy muskasz
me skronie delikatnie
rozżarzonymi ustami
rozpalony od bielizny mej koronek
 
lubię gdy mi wieczorem
w łóżku blisko
(...)

--- cały tekst ---

„Sprzedana”

„Małe świństwa mówi się głośno... Wielkie szeptem. Prawdy natomiast nie mówi się w ogóle. Kto wie czy każda prawda nie jest w gruncie rzeczy największym świństwem?”
Marek Hłasko
 
 
 
 
subtelne drżenie powieki
gdy lepisz w panice
kolejne kłamstwo
o minionej
równie lepkiej nocy
 
pełnej westchnień
 
licząc jedynie
na moją naiwność
i bezgraniczne zaślepienie
od mdłego blasku
 
tej miłości
 
co jak pies kulawy
się tuła bezpańsko
(...)

--- cały tekst ---

„Widzenie”

I.

Droga wije się po horyzont. Biały królik przeskakuje z krawędzi na krawędź.
Ja, Alicja mam problemy z równowagą.
Wieczorem droga wznieca pył. Długa , biała linia znaczy środek. Obok mnie poszukiwacze skarbów tępo omijają punkt, który
zawsze leży pośrodku prostej.  Może nie wiedzą, że prosta zawsze jest nieskończona…
 
Ja, Alicja, mam problemy z równowagą.
Biały królik gubi rękawiczkę. Krzyczę, ale on znika za kolejnym
zakrętem, gdzie rzeka odchodzi od źródeł. Z biegiem mętnieje. Jest co raz bardziej gęsta. Trudno mi w niej brodzić. Pod stopami tańczy stado ryb pijanych od fermentujących obok filozoficznych wywodów.
 
Przekręcam tułów o 180º i diametralnie zmienia się krajobraz.
Ja, Alicja mam problemy z równowagą.
Czerpię piach pełnymi garściami. Gaszę w sobie wszystko. Zostaje tylko pragnienie. Czyste, niespełnione, klarowne… wróciłam do źródeł. Trzeba obmyć kurz z mych stóp.
Chrystusie, gdzie jesteś, gdy cię potrzebuję?
Wzywam twego imienia nadaremno, by podczas ostatniej wieczerzy zasiąść z apostołami.
Od dziś, jak oni, będę głosicielką umarłych idei.
 

II.
 
Kawałkiem kredy grodzę w sobie niespieszny puch i widzenie zmienia kształt. Jak niedokończona, gliniana figurka wypalam się w piecu.
Czerwienieję i twardnieję.
(...)

--- cały tekst ---

„Gorzka pigułka”

Ze snu ciężkiego jak ogromne kowadło w warsztacie Hefajstosa, wyrywa Cię piskliwo - rzężący chichot budzika, masz wrażenie, że szydzi właśnie z Ciebie. Otwierasz oczy, panuje jeszcze zmrok i automatycznie zapamiętanym krokiem mijasz próg łazienki...
 
Z lustra zmatowiałymi oczami patrzy na Ciebie szara, zmęczona twarz; nie poznajesz tej twarzy...tak, z pewnością jej nie znasz!
Obca twarz dalej się gapi a Ciebie zaczyna irytować to puste spojrzenie, udajesz, że nie zauważasz tego, myjesz zęby, twarz...normalna poranna toaleta; ignorowanie twarzy gapiącej się uporczywie na Ciebie z drugiej strony lustra nie przyniosło żadnych efektów. Czujesz coraz silniejsze pulsowanie w skroniach, serce przyspiesza swoją akcję, wraz z uczuciem złości duża dawka adrenaliny uderza wprost w Twój organizm... "Czego się gapisz?!" - wykrzykujesz groźnie w stronę tej twarzy - "Nie widziałeś jak się facet myje? Spierdalaj stąd!!!" - I nic. Zapada nieznośna wprost cisza, a te zmęczone, puste oczy wciąż się gapią...Czujesz konsternację...chwilowo wypiera ona złość. Twoje oczy baranieją i wypisane w nich jest "Nic nie rozumiem", jak u słabego ucznia, gdy wiekowa nauczycielka, zapięta pod szyję tak ciasno, że ma się wrażenie, iż zaraz się udusi, przywoła go do tablicy, postawi przed zadaniem z matematyki i stuka go co jakiś czas drewnianym wskaźnikiem po plecach jakby popędzała leniwego (...)

--- cały tekst ---

Kontakt z redakcją



Zgłoś nadużycie


Opcja dostępna tylko dla użytkowników zalogowanych. Zarejestruj się