|
| |
|
ALL WORKS
Poetry (118) Prose (3) Diary (12) Photography (6) Graphics (29)
Postcards (3) About me Friends (49) Collections (2) | |
Zmiana sposobu prezentacji
polemika z obrońcami bezdechu, czyli głos na puszczy
To już nudne, bo poruszałem temat wielokrotnie. Portal aż ugina się od trywialnych treści, zwykłego poklepywania po ramieniu. Na głównej wciąż tkwi motto, które brzmi coraz bardziej absurdalnie. A przecież nie trzeba wiele, wystarczy zwykła umiejętność czytania ze zrozumieniem.
Śmieszne, ile energii wkładacie w pierdółki o niczym, jaką burze potrafi wywołać jeden głos sprzeciwu.
Banał goni banał. Z portalu, którego misją jest kultura, który daje unikalną szansę na dynamiczne kontakty twórcze, możliwość realnej oceny, zrobiliście wazeliniarskie kółko wzajemnej adoracji. Przez fałszywe rozumienie zasad dobrego wychowania, kneblujecie wszelkie głosy krytyki. Mówimy tylko dobrze albo wcale - oto nowe motto Trumla.
Jednocześnie cwaniakom, takim jak Marcel, którzy bezczelnie rżną cudze teksty i doskonale opanowali działanie przycisku "ignoruj" nie dzieje się żadna krzywda. Wręcz przeciwnie. Wpadną Hanie, Manie Stasie i dopieszczą: "achż, jakżeż cudnież o Ty tworzysz".
Czy tak powinno być? Rozumiem, że większość publikujących jest w piaskownicy (sam w niej zaczynałem), ale tego, że nie mają zamiaru z niej wyleźć, już nie. Merytorycznych dyskusji o tekstach jest jak na lekarstwo. Portalem rządzi zwyczajna niedoróbka, banał i ciążenie ku urodzinom ciotuni. Rozmowy o niczym, które maskują zwykłą niewiedzę, niechęć, (...)
--- full text ---
na parapecie odpoczywa apollo -
mój bohater. nieznacznie napoczęty
przez światło ostatek liści drzewieje
gdy palcem trącam lekko zazdrosny
że można tak bez balkonika szurania kapci
na razie chciałbym wiedzieć wszystko
na razie chciałbym wszystko wiedzieć
nawet o śmierci rozmawiamy jak o tym
co spotyka motyle jesienią spokojnie
przyglądamy się ofercie dostępnych lotów
zachowując twarze, może jakieś wiersze
ten ostatni warunek to już mój kaprys
a na razie muesli, jem muesli i w nie wierzę
pamiętnik człowieka rozsądnego
powietrzem suchym i chłodnym
po karkach odpływa koga pełna skór
bieleją spuchnięte płótna
rybitwy jak zawsze liczą na pełny stół
do rzeźni wloką kupcy pegaza
dla garści ciężkolśniących czarnych piór
nienormalnie spokojny
ja głupiec wiszę głową w dół
nadzwyczajnie spokojny
no cicho cicho już
są noże stworzone dla chleba
i dworce na których tylko się śpi
kobiety otwarte całą dobę
alfonsi w autach szybkich i głodnych
z tych kwiatów dzisiaj mi wróżą
spotkanie z Hermesem troistym
(...)
--- full text ---
nieposkromiony chlusta wiersz
traktory orzą jesień
jeż pod jeżyną kładzie grubszą szerść
w poecie coś drze się
achbyć achbyć ach być
na barki patrzeć leniwe Izarą
oktopak chłodny duszkiem pić
nawet gdy szepczą polnische maszkaron
a rankiem chwytając usłużne latarnie
kłaniać się światu mieszczanom policji
raz wejść w tę jesień kul tu ral nie
wypieprzyć! deszcze z definicji
/z tomu: Jestem zajebisty - wyd. Per Wers 2005, Żoliborz daleki IV p./
kto by pomyślał że aż z Kentucky
dzioby pazury tłuszcz na palcach
i to krzesełko krwisty plastik
lulajże luli lulaj
trzeba być prętkiem jak zostawi
mięsa przy kości albo i colę
ludzie bogate świętować jadom
lulajże luli lulaj
muzyczka z radia mruga jodełka
lepiej niż w domu gdyby nie czarni
cichutko suną drzwi poczekalni
lulajże kurwa lulaj
nic to że stopa w reklamówce
byleby śnieg nie padał
dali z opieki ładną kurtkę
lulajże Jezuniu lulaj
przyjdzie mi umrzeć na fortepian
to była mała muszka
oczkozielonochitra
tup wiesz z tych tup
na włochatych nóżkach
bzyk skrzydełkiem bzyk
wypięta na reperkusje
niebaczna że poecie nerw puszcza!
gazetką bym pac pac
lecz bydlę patrzy tak z pogardą
że pośród świata liryk licznych
za Przekrój chwytam - daleki od awangardy
z okrętów więc schodzę z moją armią
krwi żądny bardziej niż Heleny
a to to gapi się bezczelnie
bo kto ty jesteś człowieku
zagubiony zakochany zamyślony zaplątany
taki śmieszny pod oknem
martwą uniosłem powiekę
Norwidem rzucam
acz niecelnie
ja mam banalne piwne oczy
twoje przepastne pojezierze
kusy paltocik deszcz mi moczy
ty nieoszczędzasz na fryzjerze
ja raczej pieszo z rzadka stopem
ciebie magister wiózł farmacji
ogólnie mówiąc często moknę
raczej samotnie jem kolacje
wczoraj jechałaś z inżynierem
a na mnie znowu deszczyk padał
kupiłem dzwonek do roweru
może na resztę też uskładam
potem odnajdę cię - już szukam
może komórka ci upadnie
do twego serca numer wstukam
a dalej to już tylko ładniej
będziemy trzymać się za ręce
o tym trzymaniu wiersz napiszę
nie wiem chwilowo czy coś więcej
(...)
--- full text ---
babcia Sabina miała toaletkę
nie myśl jak ja
że to miednica na trójnogu
w kuchni za zasłonką wiadro fekaliów
w pokoju tremo orzechowe śmiesznie
mała szufladka niebieska butelka
z gumową gruszką w kolorze
być może niebieskim pachniało bzem
byłem pewien że tak właśnie
powinno to brzmieć
trzech mnie w lustrze
układało na języku: P a r i s
S. P. P r a c y
tęskni się znacznie później
/wersja po liftingu/
