Dziękuję, Apis. Jak zwykle, komentarz lepszy niż wiersz. :)

report

to tylko niewielka impresja sprowokowana Twoim wierszem/ zatem to Twoja wina// :)

report

:D

report

Jak nie ma na kogo, to na Boga? O nie! To moja wiona, i tylko moja. :D [I trochę tych, którzy pomagają w innych miejscach - tam zawsze mam za mało przecinków, więc stawiam, żeby nie pisali, ale i tak piszą. Jedni, że za dużo, drudzy, że za mało.] I jak tu się nie pogubić? :/ Napisz, gdzie Twoim zdaniem nie pasują, a wezmę to sobie do serca, i na warsztat. Dziękuję za komentarz. To rzadkość u mnie, więc ogromnie cieszy. Pozdrawiam :)

report

usunęłabym wszystkie przecinki w tym wierszu. Kropki na miejscu, jak najbardziej ;)

report

Wtedy przyjdą tacy, którzy zjedzą mnie za szczątkową interpunkcję. Już to przerabiałam ;(

report

No dobra, skoro powiedziałem a, to bąknę i be :)) Ale powoli i po kolei, czyli zacznę od pierwszej strofy. Moim zdaniem powinna wyglądać tak: [ Zardzewiałe widły w strzesze i twoja odwrócona twarz/ we wklęsłym lustrze łyżki potęgują ciemność nieba/ - to, co najbardziej przejmujące. W porze bez deszczu/ papierowe łódki w dłoniach chłopca są jak wodne lilie.] Nie ma żadnego powodu, żeby "we wklęsłym lustrze łyżki" było zdaniem wtrąconym. A tym bardziej "papierowe łódki chłopca", bo przecież jeśli wtrącasz zdanie, to pozostała część takiej konstrukcji powinna umieć żyć samodzielnie. Wywal łódki i chłopca, a zostanie Ci takie oto zdanie: W porze bez deszczu są jak wodne lilie - prawda, że bez sensu? Teraz druga. Tu mam wątpliwości dotyczące trzeciego i czwartego wersu. Z układu przecinków wynika, że lato strzępi chmury ORAZ brzęczące okowy traw, a jacyś ONI "rozdzielają nas w kształtach, opatrywaniu ran" - jeśli tak, to ok, choć brzmi trochę dziwnie. Jeśli natomiast to okowy traw rozdzielają nas i tak dalej, to przecinek po trawie do wyrzucenia. W ogóle zastanowiłbym się nad tymi dwoma wersami, bo wprowadzają sporo zamętu. Czas na trzecią - jest idealna aż do ostatniego przecinka, który oddzielił brzeg od kota, całkiem bez powodu :)) Ten na pewno do wyrzucenia! W trzeciej, w ostatnim wersie, zamiast przecinka postawiłbym kropkę i zakończył krótkim zdaniem: Albo odległość. KROPKA! :)) Przepraszam za lekki chaos - w trakcie pisania pomagałem kotce urodzić kocięta, zdecydowała się zrobić to pod kocem w moim łóżku, co zauważyłem, próbując na nim usiąść! :))

report

Interpunkcja pomaga w interpretacji. Taka jest jej funkcja. Kropka/przecinek to oddech. Dzieli myśli. Jej brak pozwala iść po tekście w obie strony (łączyć w obie strony). Więc skoro czytamy wiersz dla siebie, odkrywamy. mamy prawo kojarzyć (w tę i w tę) to lepiej stawiać znaki interpunkcyjne tylko tam, gdzie to zupełnie konieczne. Jak te kropki powyżej. A przecinki sugerują wzięcie oddechu (czyli przystanek) w miejscach gdzie skojarzenia mogłyby się toczyć i łączyć swobodnie. Taki jest mój odbiór. Jasność (interpretacyjna i interpunkcyjna) jest konieczna w wykładzie, instrukcji obsługi - jednym słowem w prozie -precyzyjnej (ależ komunały tu piszę ;)) I Twój jest wybór, co piszesz. Choć to odbiorca określa, co czyta. Więc jeśli ktoś musi mieć dokładną wykładnię Twojego wiersza.. - to cóż, taki jest i zawsze się ktoś taki znajdzie. Pozdrawiam serdecznie :)

report

Dziękuję. Wyrzyciłam te trzy przecinki. ;) Dziękuję, że Ci się chciało Smoku, doceniam, i postaram się zapamiętać. Jeśli tylko, tak wiem, że pomaga (i zawsze mi się wydaje, że robię dobrze, a jednak wychodzi jak wychodzi). ;) PS. Jak kocięta?

report

Dziękuję. :) Próbuję także nie rozleniwić mojej, ale coraz trudniej o to.

report

:)

report