Drobniejesz. Tak sobie wyobrażam
dzieci bez imion. Unieruchomione
owady, na drzwiczkach wirującej pralki.
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
starzy też drobnieją, dobre słowo
report
Na pewno (i sporo o tym wiem). Jednak tutaj o inny kontekst chodzi(ło), więc są dzieci. Dziękuję za ślad.
report
skojarzenia, jakie wywołuje we mnie ten wiersz, to lament nad utratą tożsamości, uwięzieniem w obezwładniającym wirze zdarzeń/obowiązków/ludzi/przypadków, wewnętrznym przyzwoleniem na karlenie duszy. I na nic mądrości filozofów.
report
Dziękuję za przystanięcie, i ślad pod wierszem. Zawsze (mimo, że czasami miałyśmy odmienne zdania) lubiłam Twoje odczytywania. Pozdrawiam.
report
Dobre. I smutne, bo prawdziwe.
report
Dziękuję.
report
Trudno przejść obojętnie obok tego wiersza :(
report
Dziękuję Bosa.
report