do K.

Wiesz co - noszę okulary, by widzieć to, co inni dostrzegają swobodnie, a jesienią zakładam płaszcz, choć inni biegają w krótkich gatkach, odporni na chłód i mogliby się ze mnie śmiać. Mam prawo być sobą, odczuwać to, co odczuwam, bać się swoich strachów, ale oddychać dziś, a nie wczoraj. Mam prawo być, szukać i smakować. Powtórz to głośno. Załóż okulary i sięgnj z nimi choćby i po chmurę, żeby świat przestał Ci się mazać..