Niewidzialna ręka - damian - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	damian
	ALL WORKS Poetry (52) Prose (1) Diary (8) Photography (2) About me Friends (62)

2 december 2011

damian

Niewidzialna ręka

Kiedy nie mam już sił na dalszą drogę,
wspominam dziadka Piotrka
w niekończących się rozmowach,
na dowolne tematy.

Wybryki które uchodziły mi na sucho,
teraz śmieję się z przeróżnych tamtych sytuacji.

Jak z tatą przebieraliśmy się za kosmitów,
i odpieraliśmy ataki czerwonoskórych

próbowaliśmy nawet wygrać wojnę
we czterech ale rudego zabrakło

były i czarne chmury
z piorunami trzaskającymi rózgą w tyłek
kiedy nocą z braciakiem
bawiłem się w ciuciubabkę z domem

2 december 2011 at 20:07

poprosze o wiecej

3 december 2011 at 19:20

piszesz i masz więcej :)

2 december 2011 at 21:05

Podoba mi się to u Ciebie, że zaczynasz się znajdować w wierszach a to cieszy. Jedynie trochę diety "jakom". Pozdarwiam

3 december 2011 at 19:21

jaki poszły na wojnę :)

2 december 2011 at 21:47

wiesz Damian bardzo mnie rozbawiłeś ostatnim wersem (tak jakbyś miał prawie sto lat ;) )

3 december 2011 at 17:48

ja też lubię czasem powspominać :)

3 december 2011 at 19:22

przecież pampersów nie pamiętam tato ;) miło mi ezo :)

2 december 2011 at 21:54

czytam Twoje pisanie Damian z przyjemnością || pisz dalej, będę czytać :)))

3 december 2011 at 19:24

jeśli tak to postaram się nie zawieżć Natali :)))

oczy jak pustynia

3 december 2011 at 17:48

czytałam już to wcześniej:-) i znam te wszystkie seriale jak własną głowę:-)

3 december 2011 at 19:24

dziękuję -he he

3 december 2011 at 17:58

Jeszcze sporo pracy. A tu i teraz, to wywal w diabły ostatni wers. Piszesz oczywistości. To samo dotyczy tytułu - wykorzystaj go, by wprowadzić czytelnika w nowe regiony. Pokaż mi coś, czego bez Ciebie bym nie dostrzegł. Jeżeli masz wątpliwości, to zerknij na cudze teksty - co może sprawić dobry tytuł. Pozdrawiam.

3 december 2011 at 19:25

i co Ty na to - zmieniłem tytuł i odgadnij teraz cwaniaczku co miałem na myśli ?? :)

3 december 2011 at 19:28

Błąd, tu nie teleturniej. Przeczytaj uważnie komentarz. Pozdrawiam. :)

3 december 2011 at 19:28

ostatni wers poleciał z hukiem -dzięki :)

3 december 2011 at 18:01

tylko rózdze przydałoby się ó

3 december 2011 at 19:26

już jest -dziękuję :)

An - Anna Awsiukiewicz

3 december 2011 at 18:08

Damianie już wspominasz ? Szybko doroślejesz:) Pisz i ucz się:)Jest coraz lepiej:)

3 december 2011 at 19:27

dzięki An -nie spocznę póki nie będzie najlepiej :)

3 december 2011 at 19:22

fajne wspomnienia, powinno chyba być za domem:))

3 december 2011 at 19:38

chyba jest dobrze -bo ja z adrianem szukaliśmy domu -to znaczy nie mogliśmy trafić do domu bo zasiedzieliśmy się u kolegów i tata nam pomógł trafić z rózgą -jak żeśmy na stojaka pedałowali a rózga w dupe i bolało :(

3 december 2011 at 20:01

:) dziadek Piotrek brzmi mało dostojnie, to na pewno był dziadek Piotr :) nie wiem, czy do końca świadomie nadałeś takie brzmienie ostatnim wersom 1. cześci; z tego zapisu wynika, że dziadek jest obecny w niekończących się rozmowach, a bardziej chodzi chyba o to, że rozmowy prowadziłeś z dziadkiem; gdyby było- z niedokończonych rozmów? pomyśl, ale nie reaguj impulsywnie, to tylko propozycja uściślająca sens :) ; te tematy też bardziej powinny być dowolne niż obojętne? ; to sympatyczna retrospekcja :) hey

3 december 2011 at 21:26

wszyscy tak mówili do dziadka -jest on obecny w niekończących się rozmowach które są i będą we mnie -bo dziadek zmarł na święto zmarłych . Obojętnie o czym rozmawialiśmy bo liczyło się samo bywanie ze sobą -On umiał zaciekawić i pożartować -pomysle jeszcze nad tym komentem bo warto -dzięki :)

Małgorzata Krupińska-Nowicka

3 december 2011 at 21:33

Damianie, bardzo ciekawy wiersz. adfui teoretycznie ma rację co do imienia. Łatwiejsza decyzja, gdy piszemy o wymyślonej osobie, tu chodzi o osobę, która istniała, jest bliska sercu. Trudno raptem zacząć inaczej go nazywać. Ze względu na osobisty charakter zostawiłabym taką formę, jakiej użyłeś Damianie.

3 december 2011 at 21:38

no własnie tak myślałem ale pomyśle co by tu polepszyć, dziekuje :)

3 december 2011 at 21:51

jasne, ze wierność sytuacji jest ważna, tyle że miałem na myśli również element fonetyki, inaczej mówi się : dziadka piotrka, łatwiej jest powiedzieć-dziadka piotra :)

3 december 2011 at 22:08

nie dziwię się Damianowi bo głupio zrobiło się w kościele kiedy słyszelismy Piotr .. ale dla czytelnika brzmi lepiej Piotr -w domu głośno brzmiało te mamy -Piotrek! ucichło ale widzę że u Ciebie -nie

4 december 2011 at 10:53

ech to wspominanie ;)

8 december 2011 at 20:06

w samej rzeczy -niewidzialna ręka taty i dziadka -to za mną łazi

10 december 2011 at 20:07

oo widzę że rozbudowałeś wiersz jak szel zasugerowała - teraz wygląda dużo lepiej -moim zdaniem

10 december 2011 at 23:23

Dziękuję Ci. Dziękuję też P. Szel że mnie do tego nakłoniła

10 december 2011 at 23:27

czemu dziadka tak wynawiasowales Damian? Piotr(k)a ...ale mi jeszcze malo:)

11 december 2011 at 10:04

Ponieważ każdy w domu mówił do niego Dziadek Piotrek. Teraz tak już nikt nie mówi bo mówią na niego dziadek Piotr.

2 november 2012 at 15:30

Jest sporo pracy i technicznej, i w samej warstwie przekazu czy też wyrazu. Musisz podchodzić do wierszy bez pychy, bez utartych sloganów, a także bez delikatności. To musi być to co masz w życiu naprawdę, pewność tworząca niepewność, mówienie rzeczy które każdy wie nie zmienia niczego, ale kiedy stawiasz pytanie czy wiedzą to na pewno i czy to co Ty wiesz przypadkiem nie jest prawdą, wówczas mądry odbiorca poszukuje, zatrzymuje się i zapamięta. Nic nie jest piękniejszego niż wzbudzenie niepewności i myśli w człowieku. Pozdrawiam, P.