Zmiana sposobu prezentacji
czasami zaglądam do starszych wierszy
w których więcej ciebie
więcej wschodów i zachodów słońc
.
przerzucam wzrokiem fotografie w albumie
często gęsto nie pamiętam imion i nazwisk
nawet tych z pierwszego planu
.
wiesz - słowa uciekają w niepamięć
twarze zamykają przeszłość
boję się myśli które już wyglądają z kosza na śmieci
.
każdego ranka wysyłasz mi pocałunki
a ja wyobraźnią maluję twoje usta
odkurzam dzień po bezsennej nocy
.
jak uśmiech z mgły
2026-11-09
"patience is a fair virtue"
William Langland
.
na początku wiersze pachniały miętą
słowa układane w bukiety uśmiechały się
tak jak krople z wieczornego deszczu
albo pocałunki gwiazd z nocnego nieba
.
oplatałem cieniem zawieruszone chwile
wpisane w jesienne wzajemne zauroczenie
myślami pędziłem za wyobraźnią
z nadzieją że czas zatrzyma się tylko dla nas
a każde jutro będzie coraz bliżej
tak jak szczęście które wciąż poznaję
.
cierpliwość jest cnotą nie tylko w miłości
uczę się jej na pamięć jak ciebie
2026-11-09
wszystko zaczęło się od kamieni
od dziurawej kieszeni
której nie określono dna
świat nie musiał być duży
ale wystarczył wybuch nazwany później wielkim
żeby wymyślony wcześniej dzień czuł się potrzebny nocy
gliny zabrakło już pierwszego dnia
także kobieta chciał nie chciał powstała z adamowego żebra
mężczyzna przestał być samotny
miał towarzystwo
wiedział komu zapalić świeczkę
kolorowa przyszłość niestety wcale nie nabierała kolorów
wakacje na Hawajach straszyły piekielnym ogniem
ktoś mówił że lada dzień wyłączą internet
wszystko jest zapisane w gwiazdach
2026-11-08
to był dzień który podarował nam swój czas
z myślami w chmurach
z patrzeniem w niebo
.
tak jakby można było leżeć we dwoje na łące
milczeniem rozbierać się z pragnień
wiązać wzajemnie oddechy
przerywając pocałunki na odkrywanie siebie nawzajem
.
to była chwila na rozmowę dwojga ciał
sprzężonych pieszczotą dotykiem niekiedy szeptem
gdy magia trwoniła przyszłość dla przeszłości
nierzeczywistość dla imaginacji
cień dla mgły
wszystko i nic
.
dopóki nie usłyszałem - kocham
póki oczy nie przemówiły tym samym słowem
2026-11-07
ostatnio dni tak jakby krótsze
przegrywam ciszę w zapomnienie
w chmurną nostalgię wieszam smutek
jak pierwszym wierszom przed pogrzebem
próbuję siłę w sobie znaleźć
nieswoją dźwigam na ramieniu
tak jak wodospad drążę skałę
kiedy czas kruszy ją w milczeniu
sen też mi przeszedł w środku nocy
jak myśl samotnie obok łóżka
i choć depresji nikt nie prosił
z ciszą buszuje na poduszkach
listopad zaczął się mgliście
z wczorajszym cmentarnym psalmem
który chodził za mną bez opamiętania
.
poddałem się nastrojowi
nawet wieczorem
kiedy mogłem patrzeć na płonące ognie
wspominać twarze z porcelanowych fotografii
czy podziwiać wiatr
który przeganiał po kamieniach ostatnie liście
.
czas nie zwalnia
dobrze gdy z pocałunkami zaglądamy w siebie
w porannych szeptach zostawiamy bukiety myśli słów
i cieszymy się z wzajemnością filiżanką czarnej
.
ile nadziei w zrywaniu z kalendarza
wszystkich przyszłych wspólnych chwil
Pax vobis
2026-11-02
znów listopad zapędził się w jesień
pierwsze zmarszczki w kałużach przegląda
jakby chciał nie zestarzeć się wcześniej
chociaż chłód mu się srebrzy na wąsach
.
rozpłakały się w mieście ulice
szarość blaski odkryła przed zimą
chłód na spacer po parku dziś wyszedł
czas z depresją kałuży nie minął
.
spadłych liści wiatr nie chce już sprzątać
mgłą na amen przerosła bezsenność
nawet miłość po nocach się błąka
wróci wierszem
zostaniesz w nim ze mną
2026-11-02/04
w tęczowych szeptach
gdybym mógł gwiazdom światła wiązać
w jedną latarnię gdzieś w obłokach
w ogromny księżyc który pląsa
zanim w kolorach się zakocha
gdybym się zgubił w pocałunkach
w barwnym pryzmacie niedosytu
i w każdej tęczy widział usta
z zaborczym - weź mnie - kochaj - przytul
póki nas jesień w siebie wplącze
i zmarszczy ciepło naszych dłoni
lato się kończy - czy choć zdążę
tobie i niebu się pokłonić
światło dojrzewa echem pragnień
noc nadziejami już okrzepła
wiesz jak o świcie słońce pachnie
i księżyc gaśnie w naszych szeptach
wpisani w miłość zaufaniem
(...)
--- full text ---
to co było dawno - dawniej niż przedwczoraj
mgła skrzętnie okrywa - czas obrzuca ziemią
jesień śpiewa psalmy nie tylko w nieszporach
szarą teraźniejszość wiatr zagania w ciemność
i na ścieżkach dźwięków gdzie szept nocy cichnie
zamienia ją w przeszłość - może to brzmi dziwnie
lecz jakże prawdziwie gdy na gzymsach zorzy
to co chwilę wcześniej wybuchało złością
nagle się wybudza otwierając oczy
bez zła nienawiści ciesząc się miłością
jakby cud przyszłości stawał się narracją
czasu który łączy molekuły spacją
dziwne jak melodia w nucie listopada
gdy na kancie światła i cmentarnych wspomnień
zanurzam się myślą w spadających gwiazdach
w powrotach przemilczeń niespełnień niedotknięć
gdy wiążę marzenia i ciebie z wierszami
miłość to nie przeszłość
jest w nas
między nami
pustka rozlewa się dokoła
gdy otwieram oczy
rozpływa się falą wypełniając
szczeliny w podłodze
dziury w przestrzeni
.
likwiduje niezamieszkałe cienie
grzęźnie w świadomości
wyrywa się z objęć
szarpie klamkę
kiedy wchodzi pod powieki
czuję jej dno
Przychodzi tak jak dziś przedzimiem
w nierozpoznanych nigdy twarzach
których z pamięci nijak wymieść
ni zamalować ni zamazać
budzi wspomnienia gdzieś po drodze
w płonącym ogniu cienie gasną
ile tych świateł - całe morze
jak słów do wiersza którym ciasno
wosk spływa lawą po kamieniach
jakby chciał zebrać myśli w jedną
jesteś człowieku a cię nie ma
z wiarą w ulotność duszy
w ciemność
