nieproszona

ostatnio dni tak jakby krótsze
przegrywam ciszę w zapomnienie
w chmurną nostalgię wieszam smutek
jak pierwszym wierszom przed pogrzebem

próbuję siłę w sobie znaleźć
nieswoją dźwigam na ramieniu
tak jak wodospad drążę skałę
kiedy czas kruszy ją w milczeniu

sen też mi przeszedł w środku nocy
jak myśl samotnie obok łóżka
i choć depresji nikt nie prosił
z ciszą buszuje na poduszkach

pozwól dłoniom na ciepło

listopad zaczął się mgliście
z wczorajszym cmentarnym psalmem
który chodził za mną bez opamiętania
.
poddałem się nastrojowi
nawet wieczorem
kiedy mogłem patrzeć na płonące ognie
wspominać twarze z porcelanowych fotografii
czy podziwiać wiatr
który przeganiał po kamieniach ostatnie liście
.
czas nie zwalnia
dobrze gdy z pocałunkami zaglądamy w siebie
w porannych szeptach zostawiamy bukiety myśli słów
i cieszymy się z wzajemnością filiżanką czarnej
.
ile nadziei w zrywaniu z kalendarza
wszystkich przyszłych wspólnych chwil
Pax vobis

2026-11-02

wrócisz

znów listopad zapędził się w jesień
pierwsze zmarszczki w kałużach przegląda
jakby chciał nie zestarzeć się wcześniej
chociaż chłód mu się srebrzy na wąsach
.
rozpłakały się w mieście ulice
szarość blaski odkryła przed zimą
chłód na spacer po parku dziś wyszedł
czas z depresją kałuży nie minął
.
spadłych liści wiatr nie chce już sprzątać
mgłą na amen przerosła bezsenność
nawet miłość po nocach się błąka
wróci wierszem
zostaniesz w nim ze mną

2026-11-02/04

w szeptach

w tęczowych szeptach

gdybym mógł gwiazdom światła wiązać
w jedną latarnię gdzieś w obłokach
w ogromny księżyc który pląsa
zanim w kolorach się zakocha

gdybym się zgubił w pocałunkach
w barwnym pryzmacie niedosytu
i w każdej tęczy widział usta
z zaborczym - weź mnie - kochaj - przytul

póki nas jesień w siebie wplącze
i zmarszczy ciepło naszych dłoni
lato się kończy - czy choć zdążę
tobie i niebu się pokłonić

światło dojrzewa echem pragnień
noc nadziejami już okrzepła
wiesz jak o świcie słońce pachnie
i księżyc gaśnie w naszych szeptach

wpisani w miłość zaufaniem
(...)

--- full text ---

z przeszłości

to co było dawno - dawniej niż przedwczoraj
mgła skrzętnie okrywa - czas obrzuca ziemią
jesień śpiewa psalmy nie tylko w nieszporach
szarą teraźniejszość wiatr zagania w ciemność
i na ścieżkach dźwięków gdzie szept nocy cichnie
zamienia ją w przeszłość - może to brzmi dziwnie

lecz jakże prawdziwie gdy na gzymsach zorzy
to co chwilę wcześniej wybuchało złością
nagle się wybudza otwierając oczy
bez zła nienawiści ciesząc się miłością
jakby cud przyszłości stawał się narracją
czasu który łączy molekuły spacją

dziwne jak melodia w nucie listopada
gdy na kancie światła i cmentarnych wspomnień
zanurzam się myślą w spadających gwiazdach
w powrotach przemilczeń niespełnień niedotknięć
gdy wiążę marzenia i ciebie z wierszami
miłość to nie przeszłość
jest w nas
między nami

bez narratora - pustka

pustka rozlewa się dokoła
gdy otwieram oczy
rozpływa się falą wypełniając
szczeliny w podłodze
dziury w przestrzeni
.
likwiduje niezamieszkałe cienie
grzęźnie w świadomości
wyrywa się z objęć
szarpie klamkę
kiedy wchodzi pod powieki
czuję jej dno

myśl

Przychodzi tak jak dziś przedzimiem
w nierozpoznanych nigdy twarzach
których z pamięci nijak wymieść
ni zamalować ni zamazać

budzi wspomnienia gdzieś po drodze
w płonącym ogniu cienie gasną
ile tych świateł - całe morze
jak słów do wiersza którym ciasno

wosk spływa lawą po kamieniach
jakby chciał zebrać myśli w jedną
jesteś człowieku a cię nie ma
z wiarą w ulotność duszy
w ciemność

samo życie

miałem ci powiedzieć
ale lepiej będzie napisać
.
nie wypatruj mnie w ciemności nocy
zamkniętej pod powieką
wyciągnij dłoń
a kiedy poczujesz światło
ułożymy się pod kolor oczu jedną tęczą
.
każdego dnia o świcie zaczynam się od nowa
nawet kawę piję tylko po to
żeby na dnie kubka spotkać się z twoim uśmiechem
jak nikt potrafisz włożyć
szczęście w kąciki ust

na później

czy spotkamy się kiedyś na chwilę
jak dwie krople w jesiennej szarudze
albo słowa od dawna niczyje
zapisane w pamięci na później

ktoś nam podróż do szczęścia obiecał
i na kawę poranną zaprosił
pozostawił nam swoje objęcia
w listopadzie darował cień wiosny

czy spotkamy się niechby przypadkiem
zatrzymani spojrzeniem w zachwycie
nawet we śnie jak teraz - no właśnie
w późną miłość zaprasza nas życie

2026-10-31

pachniesz jesienią

nie wiem czym pachną ostatnie dni października
jabłka zerwane
puste sady
w słońcu lśnią warkocze pajęczyn
zmierzcha się coraz wcześniej

wieczorem otulam Ciebie ciepłym szalem
pocałuj
wiesz ile szczęścia przynosisz
w każdym pocałunku
2026-10-29