13 august 2011

poetry

Arwena
Arwena

szarości nicości bęc

a co jeśli są ludzie tak smutni
że nie dostrzegają motyli
spacerują tylko do łazienki
zwymiotować nadgodziny
 
co jeśli są ludzie tak zgorzkniali
że nie wolno im wchodzić do cukierni
mogliby zwarzyć kremowe powietrze
 
co jeśli są ludzie tak samotni
że w rozmiarze ich stóp nie szyją butów
przecież nigdzie nie wychodzą
 
a co jeśli jesteś jednym z nich
tylko nikt ci o tym nie mówi
żeby zobaczyć w tobie siebie
z motylem na głowie
 

uśmiechnij się
to też twój motyl

Julka
13 august 2011 at 16:09

Pojechałaś po uczuciach, aż mnie przeszyło. oj, niejednemu trafisz do serca tym wierszem. Mnóstwo jest takich ludzi, jestem jedną z nich, ale czasem idę na łąkę i szukam mojego motyla:)

report

Arwena
13 august 2011 at 16:26

dziękuję Julka

report

Wieśniak M
13 august 2011 at 17:35

Uśmiecham się bo dostrzegłem motyle :)

report

Arwena
13 august 2011 at 20:08

no właśnie ;)

report

Wanda Szczypiorska
13 august 2011 at 18:06

Jest wyjście. Każdy samotny, smutny i zgorzkniały, może szukać ratunku na portalu Truml. Pod warunkiem, że nie natknie się na innego smutnego, samotnego i zgorzkniałego

report

Arwena
13 august 2011 at 20:13

tak, są tu wspaniali ludzie, mam nadzieję że... ach zresztą, dziękuję Pani Wando za odwiedziny, bardzo mi miło :)

report

Leszek Lisiecki
13 august 2011 at 20:42

W sumie Wanda najtrafniej skomentowała ten wiersz - jeśli jest Ci smutno i samotnie - nie uciekaj od ludzi - w tłumie samotnych nie jest tak samotnie...

report

Darek i Mania
14 august 2011 at 16:59

:)

report

Arwena
14 august 2011 at 17:06

witaj i tu Darku :)

report

Konrad Redus
8 march 2012 at 15:02

wymiatasz

report

Kajus
8 march 2012 at 15:08

wspaniałe:)

report

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register