:) Ponieważ tak interesująco mówiłeś o Dziewczynie-Sarnie, kiedy zechciałeś ją odwiedzić, o trwożliwości, która płynie z tego, że "nic się właściwie nie stało", chciałam poszukać w Twoich wierszach takiego, w którym i mnie byłoby ciekawie:) i podziękować trochę bardziej niż tylko wpisem u siebie. Nie było łatwo znaleźć miejsce, w którym poczułabym się swojsko, bo trudność w tym, że ja nieszczególnie lubię wiersze o polityce, heh. Jednak szczęście mi sprzyjało i spostrzegłam dwa słońca:) I tutaj mogłam zostać. I zostawić coś w zamian za to, że pokazałeś mi jedną z dróg możliwych w moim własnym tekście. Zaraz przyniosę w niedźwiedzich łapach coś dla Ciebie.

report

Wiesz, Marku, wyobraziłam sobie Nibiru jako kobietę:) I tak powstała "Trochę rymowana, a trochę nie Bajka w zmiennych rytmach dla Marka od issy":) Dawno, tak dawno, że kiedy - nie wiem, / a może wczoraj lub wieki temu? / to jednak było. / Ba! Tak było, jakby dziś, / dziś się zdarzyło. / I tak czy inaczej - żyła Nibiru. / Była dziewczyną piękną nad podziw, / płynęła morzem w lekuchnej łodzi, / a szata zwiewna jak płatek wiśni / może się dzisiaj już tylko przyśnić. / Płynęła cicha, płynęła dobra / do brzegu ciszy, do brzegu morza, / nad którym Rzeczy Złe się nie dzieją. / Płynęła cicho, z mocną nadzieją, / że jej czekają w domu nad wodą, / Nibiru pięknej i z duszą młodą. / I miała rację, bo w domu byli, / czekali na nią ci, których znała, / których kochała na dobre i złe, / w cieniu, w idylli, na tak i na nie. / Nibiru w łodzi, oni na brzegu, / ale naprawdę - to nic takiego, / że czasem bliscy w oddali żyją. / Niczym są dale, kiedy Nibiru / niebo, dom widzi tak blisko serca / :) dziękuję, M., to była naprawdę ciekawa podróż.

report

p.s. "Choć opisana, dawno odkryta - / niepokój budzi. Niesamowita!" Mądry fragment. Bardzo.

report