Czasem mam ochotę napisać po prostu "nie". Ale z szacunku dla poetki postaram się wykrzesać z swojej złośliwej natury trochę więcej. Całość przesłodzona - co w erze hiper drogiego cukru jest świętokradztwem. Zastanawiam się skąd zaczerpnięte są zwroty typu - "nie pamiętam w mojej główce jak Cię zwą", "pokocham co jest w trawce kochane życie"? Może są ludzie, którzy się tam komunikują - ja jeszcze ich jednak nie spotkałam. Wiersz jest tak nachalnie pogodny i optymistyczny, że nagle staję się największa sceptyczną realistką na świecie. Powtórzenia - zgrzytają w zębach jak łupinki skorupek w ugotowanych jajkach. Forma w stylu - totalne rozluźnienie. Mam ochotę krzyknąć - "weź się ogarnij". Powyższy wywód ma charakter jedynie informacyjny i ma służyć "ku przestrodze". Dopuszczam możliwość, że się mylę i nie odczytałam odpowiednio przekazu. Trzymam kciuki za kolejne utwory :)

report