Wiesz Aniu, chodziło mi o coś innego w tym wierszu. To co napisałaś o niemocy, to też. Ale... Wielu z nich, to ludzie wartościowi, bez perspektyw (za starzy). Nagle przestali być potrzebni społeczeństwu, rodzinom ciążą, a państwo myśli o własnych stołkach. Nie bronię ich, ale rozumiem. Łatwo przychodzi nam ocena innych, kiedy nas nie dotyka brak pracy, rodziny. Nie zadajemy pytań: w jaki sposób do tego doszło? co możemy zrobić? czy zrobiliśmy? Oni starają się żyć, pracują za psie pieniądze na czarno. Za mało na dom i rodzinę. Za "dużo", by żyć godnie. "Wiem, ocenić jest łatwo. Pijacy..."

report

Do Quasi. Byłam pewna, że tym wierszem poruszę więcej osób... Pracując w ogródku, miałam okazję poznać i zobaczyć ich życie z drugiej strony. Oni dla siebie i wobec innych byli bardziej życzliwi, niż ci "normalni". Wiem, że to trudny temat, ale przecież to wszystko dzieje się codziennie, w wielu domach... Dziękuję serdecznie tym, którzy tu zostawili ślad.

report