Wspomnienie w tempie rubato - JoT Eff - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	JoT Eff
	ALL WORKS Poetry (99) Prose (10) Diary (3) Photography (4) About me Friends (26)

2 march 2011

JoT Eff

Wspomnienie w tempie rubato

Mam dziesięć lat. Od trzech mieszkamy w fliglówce.
Fliglówkę wybudował mój tata. Pomnik stoi do dziś.
Kiedy spoglądam na niego po latach, nie widzę
kwadratowego klocka z dziewięcioma lokalami,
z suszarnią przy piwnicach, ale nasz dom. Mój

i Jolki. Jolka mieszka piętro wyżej, z bratem
i z rodzicami. Nocami przesiadujemy na korytarzu,
szepczemy o chłopakach. Jeszcze wtedy nie
wiem, że jak bawię się bez Jolki w ciuciubabkę,
chłopcy kładą się na posadzkę i zadzierają głowy.

Nie domykamy drzwi i dlatego w naszej kuchni
mieszka mysz. Zostawiam dla niej ser, ale
i tak woli torebki z cukrem na kartki.
Życie takie już jest, zależne od tego, by
nie znaleźć się w nieodpowiednim miejscu,

w nieodpowiednim czasie. Życie nie ma szans, gdy
przebiega przed nosem taty. Tata ćwiczył palce na
sonacie. Do perfekcji opanował późny okres;
śmierć z wbitym widelcem, śmierć w krawacie, życie
w nieodpowiednim czasie i spektakularny finał.

z cyklu "z Jolką"

Rubato* (z wł., oznacza dosłownie obrabowanie) - chwiejność tempa wynikająca z dowolnego wydłużania i skracania dźwięków, lecz takiego, by średnie tempo na przestrzeni odcinka granego rubato było zgodne z oryginalnym.

Towarzysz ze strefy Ciszy

2 march 2011 at 11:25

no i nie da sie w tym tekscie ominac tego dostawania obuchem w leb w ostatniej zwrotce...

2 march 2011 at 11:51

jak w sonacie Beethovena.

Waldemar Kazubek

2 march 2011 at 11:38

Powtórzę za klasykiem - w poezji najbardziej lubię prozę i z resztą chłopaków kładę się na podłodze i zadzieram głowę.

2 march 2011 at 11:43

Waldku, ale czy zauważyłeś jak zbieżne są nasze wiersze.

2 march 2011 at 11:44

zresztą dzięki "pierwszemu zabiciu kociąt" wygrzebałam ten wiersz z archiwum.

Waldemar Kazubek

2 march 2011 at 11:46

Zauważyłem, Aśka. (Jeszcze ciekawsze jest to, że młodsza siostra Aśki ma na imię Jolka).

2 march 2011 at 11:49

i gryzonie.

2 march 2011 at 12:57

Bardzo się cieszę, Natare.

2 march 2011 at 11:51

ja tymczasem wpatruję się w ekran i wyobrażam sobie jak mysz podgląda bawiące się "w ciuciubabkę "( w weszło na Jolkę - ja też bym tak chciał -hi hi ) dziewczyny i potem dołącza - ucieszyłem się kiedy zobaczyłem wiersz "z Jolką "

2 march 2011 at 12:04

chciałbyś jak mysz? Mysz skończyła na widelcu. :)

2 march 2011 at 12:17

Bardzo dobrze opowiedziana historia, wszystko można sobie wyobrazić: i korytarz, i mysz chrupiącą cukier na kartki. Porażająca refleksja na temat życia. Jestem pod wrażeniem.

2 march 2011 at 12:24

chciałbym jak "w" z Jolką a czemu dziewczyny nie bały się myszy ?? u Kazubka chłopcy bali się szczurów -nie chcę jak mysz ani też jak kociak bo wtedy nie mógłbym oglądać "Pierwsze zabicie szczura (Ballada podwórkowa) " i tej odpowiedzi -- naczytałem się w samo południe i mykam bo jeszcze mnie zjedzą na obiad --oba utwory zostawię sobie na kolację jeszcze :)

Jarosław Trześniewski

2 march 2011 at 12:48

fantastyczne!

2 march 2011 at 12:58

Agnieszko, Darku, Jarku - dziękuję.

2 march 2011 at 13:39

Zamawiam prenumeratę na Jolkę. Super :)))

2 march 2011 at 14:04

świetnie. tylko tego uśmiechu nie rozumiem na końcu, tyle trupów, a ty się śmiejesz:)

2 march 2011 at 14:07

Z radości, że jest co do czytania a usmiech do Ciebie

2 march 2011 at 20:18

familiarność wiersza dzisiaj to ewenement ale i sztuka podania zwyczajnych rzeczy powszednich w sposób niepowszedni, jak przystało na sztukę - bez wątpliwości, to się tu udało; podróż wstecz jest rodzajem ocalenia tego co najistotniejsze - radości życia, dziecięctwa, fundamentu; czytałem z przyjemnością; J.S J.S

3 march 2011 at 11:59

Bardzo mi miło, Jacku, dziękuję.