Opał - gabrysia cabaj - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

29 december 2011

gabrysia cabaj

czego szukam
po tej czy drugiej stronie
kiedy wagi nie przywiązuję do okryć
przed nieznośnym wiatrem
szarpiącym nerwy
przecież nie jestem od świecenia
i otwierania ludziom oczu
czasami owszem
mogę coś powiedzieć
lub też pomilczeć z prywatnej zgryzoty
bo mnie tu jakby nikt nie posłał
pod konfesjonał
na kolana
wierszami siebie nie rozgrzeszam
w zasadzie mało mnie obchodzą
ale pamiętam takie chwile
że tylko pęknąć
rozszczepić się
jak drewno

.

29 december 2011 at 20:55

To takie ciepło co nie powodujepopiołu:)))- to o Twoich wierszach:))))

29 december 2011 at 21:02

to jeden z najlepszych komentarzy, jakie przeczytałam pod moimi tekstami - myślę, że wyraziłeś swoje szczere uznanie - dzięki, Wiesiu:)

29 december 2011 at 22:03

Gabrysiu masz prawo byc drzewem, one zyja latami, masz prawo, byc ich korzeniami, liscmi, wybieram hej, pozostan Gabrysia:)))))

30 december 2011 at 11:18

dziękuję, Bazyliszku, którego wcale nie znam:)*

29 december 2011 at 22:10

to piękne- że tylko pęknąć rozszczepić się jak drewno- osobiście lubię motyw drzewa i drewna. wiele tam można zmieścić... pozdrawiam :-)

30 december 2011 at 11:19

witam u mnie, Agnieszko - cieplutko Cię:)*

Wanda Szczypiorska

29 december 2011 at 22:17

Czasami, owszem, otwierasz ludziom oczy.

30 december 2011 at 11:19

to niechcący, Wando Serdeczna*

29 december 2011 at 22:36

to odwaga pisać po Tobie.. :) :*

30 december 2011 at 11:23

też muszę codziennie znaleźć trochę odwagi, by publikować swoje teksty po takich, przy których szczęka opada, Marzenko (piję do Ciebie i kilku innych autorów)

29 december 2011 at 23:31

też się nie rozgrzeszam poezją, raczej szukam czegoś dobrego do brojenia, każdy ma swoje paliwo... btw zastanawiają mnie kropki po Twoich wierszach, po co są?

30 december 2011 at 11:24

kropki są po to, Konradzie Redusie, by dać trochę więcej przestrzeni:)

Leszek Lisiecki

30 december 2011 at 09:26

ale pamiętam takie chwile że tylko pęknąć rozszczepić się jak drewno Oj tak - ja też pamiętam takie chwile... A komentarz - poprzednicy napisali już tyle, że moje słowa byłyby tylko powtórzeniem ich myśli. Po prostu czekam na kolejny

30 december 2011 at 11:29

nie czekaj, Leszku - z czekania nie ma pożytku i fotografii, którymi uczysz łapać chwile...

30 december 2011 at 09:58

Mocne, wymowne! "wierszami siebie nie rozgrzeszam" ale ten wiersz obiera formę spowiednika :) Podpisuję się pod Xymo... :) a "drewno" z puenty rzucić w ognisko, by nie pękło - a ogrzało swoim urokiem jeszcze więcej wrażliwych serc! Pozdrawiam :)

30 december 2011 at 11:30

dziękuję, Bercik:)))

30 december 2011 at 11:23

brawo :)))

30 december 2011 at 14:08

nie zauważyłeś, Kajus, że to skromny wiersz? on się wstydzi braw:(

30 december 2011 at 14:25

ale miło Cię widzieć:)

Małgorzata Krupińska-Nowicka

30 december 2011 at 14:30

Mam nadzieję, że jednak trochę Cie obchodzą, chociaż podobno po publikacji mają własne życie :)

30 december 2011 at 14:34

mam ich tyle, Małgorzato, a czasu tak mało...

31 december 2011 at 09:06

byłam Gabrysiu i "...czasami owszem mogę coś powiedzieć lub też pomilczeć z prywatnej zgryzoty..."