Poszycie - gabrysia cabaj - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

25 december 2011

gabrysia cabaj

miałam małą scysję o szarej godzinie przeszłego
poranka przemawiała ciałem nie znoszącym sprzeciwu
zaczęłam kurczyć się do rozmiaru dziecka
bo tak to już jest moi drodzy krzyk ptaka spłoszy zrani
cierpiącego głusi go nie słyszą ich ratunek w uszach
szlachetne zdrowie nikt się nie dowie ile mnie kosztuje
milczenie

sprawa poszła o przestrzeń i zbyt gęste powietrze
w małej kuchni zabrakło miejsca dla nas obu
więc poszłam

zjeżona do siebie czytać poematy tudzież pomniejsze
formy twórczości lirycznej kwiląc w duchu odchodziłam
w innej barwy świat ciche ściany ciche firanki cichuteńkie
biurko na nim prawdziwa dynia która nigdy nie przeistoczy się
w złotą karocę
patrzcie ją panna z mokrą głową królewna za dychę

i widziałam wieżę wysoką czarnego rycerza na wieży
za płotem lasy szerokie w lasach wąwozy trakty wądoły
dalej rzeka myśli płynęła do kogo czego? komu co?
powiedzieć że tak to już jest gdy ludzie zmieniają się
w paprocie

później złożyłam broń obosieczną schowałam igły
przyjmując skruszone uściski jakby mi podano skrzydła
mogłam bez przeszkód pichcić w kuchni tańczyć i wykładać
na stół jabłka
orzechy i pomarańcze
trochę mchu pod obrus
sianko
.

25 december 2011 at 13:10

Uwielbiam Cię czytać Gabrysiu... słowa które czują, dobrego :*

Małgorzata Krupińska-Nowicka

25 december 2011 at 16:18

Na Wigilię zgoda koniecznie potrzebna :)

25 december 2011 at 16:25

Marzenko, Małgorzato - tak sobie opisuję (że są tacy, którzy czytają, to niepojęte:))) miłego Wam, dziewczyny**

25 december 2011 at 17:57

fantastycznie napisane :)

25 december 2011 at 22:19

wszystkiego dobrego, Aniu*

Leszek Lisiecki

25 december 2011 at 22:16

"sprawa poszła o przestrzeń i zbyt gęste powietrze w małej kuchni zabrakło miejsca dla nas obu więc poszłam" Czasami pod jednym dachem brakuje tej przestrzeni - robi się strasznie duszno...

Leszek Lisiecki

25 december 2011 at 22:17

Szkoda, że moja pamięć jest taka dziurawa bo chętnie uczyłbym się tych Twoich tekstów na pamięć, żeby recytować fragmenty innym :))

25 december 2011 at 22:33

to proste pisanie, Leszku - na pamięć, mówisz? recytować fragmenty innym? po co? ale czarujesz, jak nie przymierzając Jarek Jabrzemski:)))))))

Leszek Lisiecki

25 december 2011 at 22:37

Dzięki - nie można mi wierzyć - ja zawsze czaruję... Ale przynajmniej do nikogo nie porównuję.

25 december 2011 at 22:48

oj, Leszku L. - nie porównuję, tylko chciałam przez to powiedzieć, że każdy ma swoją własną estetykę. bardzo Tobie dziękuję, że widzisz coś w moich tekstach - to raduje*

26 december 2011 at 10:24

wyobraź sobie Gabrysiu, że ja również tańczę przy gotowaniu :) a tekst? bardzo.

26 december 2011 at 14:47

heh, ezo;)*

26 december 2011 at 14:53

bdb....ach to zycie ..wesołych świąt

26 december 2011 at 15:00

dzięki, Renato - o literaturze w internecie można i w taki sposób, co nie? :)

26 december 2011 at 14:59

heheh Gabrysiu...tez przyszywalam guzik:))))))) najlepszegpo

26 december 2011 at 15:02

D - Szel, och, szel:))

26 december 2011 at 15:04

wiesz jak sie wtedy poczulam...ehhh?! tylko ze przeprosin nie bylo

26 december 2011 at 15:06

mnie żałują bo ja taka półsierota jestem

26 december 2011 at 15:11

nieprawda Gabrysiu, kochaja cie za to jaka jestes

26 december 2011 at 15:15

im się zdaje, że jestem z tytanu, a ja puch marny, nawet gdy chuchają - miłego Ci dnia Krystynko*

26 december 2011 at 15:19

wiesz co Gabrysiu...mysle sobie tak...jestes dla nich opoka...osiagnelas wiele...tez cie caluje:)*

Leszek Lisiecki

26 december 2011 at 15:21

Jakieś użalanko świąteczne? Gabrielo L. Cabaj - jesteś twardą kobietą z duszą anioła i uczysz nas życia swoim pisaniem. I jakby co murem za Tobą staniemy !!! :)))

27 december 2011 at 10:31

Szel, Leszku - tak se czasem trochę marudzę:)

Leszek Lisiecki

28 december 2011 at 10:04

Marudzenie jest czasem potrzebne bo wymarudza się z siebie to co gryzie ale potem jest ok prawda? Uśmiechy niemarudne! :))

28 december 2011 at 10:07

witaj, Leszku! dzięki za przyjazne, ciepłe słowa. jest ok:)*