A konie w nas idą - gabrysia cabaj - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

29 october 2011

gabrysia cabaj

A konie w nas idą

wtedy ciągnęliśmy mały wóz piaszczystą starą drogą
byliśmy zdecydowani a naszym stopom obutym
w ognistą młodość i siłę niestraszne były zimy zawiane
i płonące spocone lata niestraszne wojny cudze powodzie
wichry susze śmierć która nie tknęła nikogo z bliskich
swoją chromą lodowatą kosą

więc może tam należało zadawać pytania o sens
pytania czy właśnie wtedy w tej drodze za którą wiadukt
prowadził do reszty świata będziemy właściwie?
ale nie! otóż nie! bo chodziło o wybór proszę ciebie
o ten moment założenia wędzidła o zwózkę siana

chodź ze mną mój koniu będziemy w milczeniu iść
nie po to wyruszyłem w drogę żeby z niej zawracać
nie po to idę w zaprzęgu by w drugą stronę szarpać
ale tego nie można zrozumieć ot tak obligatoryjnie od uzdy
proces pojmowania bywa zaskakujący nas i uciążliwy

to wychodzenie z lęku wychodzenie z przepaści
spod ściany deszczu tego niewłaściwego miejsca
które jednak nie mogło być żadnym innym miejscem
a tutaj to nie jakaś przystań tylko stajnia stajenka

mój miły już wieczór się zbliża spójrz na ten mrok
za oknem jutro niestrudzony dzień jutro od nowa
nasza leśna i kręta

.

29 october 2011 at 08:41

pięknie Gabrysiu:)). Strach przychodzi z wiekiem.świat się z wiekiem kurczy.....

29 october 2011 at 09:49

dziękuję, Wiesiu:)

29 october 2011 at 09:48

ślicznie, naprawdę coś

29 october 2011 at 09:50

nie miało być ślicznie, ale choć trochę mądrze, Marzenko:))

29 october 2011 at 10:03

Rozumiem ten tekst o tyle, o ile może go pojąć dzieciak dużego miasta, któremu kury wydawały się gatunkiem kosmity i ktoś, kto z chrześcijaństwem ma o tyle związek, o ile ma go kultura śródziemnomorska. Czyli w uniwersalności strachów i dojrzewania. Fragment: "a naszym stopom obutym w ognistą młodość i siłę" wolałabym jednak w innej postaci. Przede wszystkim, dlatego że brzmi nieprecyzyjnie. Czy te stopy były bose? Dla mnie to byłaby ważniejsza info, od jakiejś wszędobylskiej metafory. Po drugie, dlatego że nieco groteskowo /co tu wydaje się chyba zbędne?/ Niby można iść tropem (np.) "w pięty im poszło", ale jest też parę innych, zabawniejszych, choćby "całą młodość mieli w stopach/w bucie, a gdzie indziej coś innego" czy jakoś itede. Może warto rozważać zmianę? Dobrego.

29 october 2011 at 10:25

w zaprzęgu,dzień za dniem..........przygnębiające, jakby narowistość młodości,pragnień w zaciasne homonto ubrana...............:):)

29 october 2011 at 11:22

nie jest tak źle, brrr - gdyby miało być zawsze szczęśliwie, wyglądalibyśmy jak uśmiechnięte prosięta:))

An - Anna Awsiukiewicz

29 october 2011 at 10:39

Co za wyznanie ! co za romantyzm! O WIELKA:) I co za POEZJA! Cóż mogę więcej:)

29 october 2011 at 11:23

nie krzycz na mnie An, bo powiem, spier...:)))) papier:)**

An - Anna Awsiukiewicz

29 october 2011 at 12:05

To jest okrzyk zachwytu - nie krzyk :) nu, nu:)

29 october 2011 at 12:08

O Wielka:) jakoś mi zaświdrowało w uszach, An :))) aż głowę schowałam w ramiona:(

An - Anna Awsiukiewicz

29 october 2011 at 13:53

Wiesz Gabrysiu - jestem jak dziecko (hihi) i nie wstydzę się mówić głośno tego co czuję. Jestem pewna że nie tylko ja zachwycam się Twoim pisaniem, ale na pewno jestem jedną z tych które nie wstydzą się tego powiedzieć głośno. Jedno mnie dziwi --czasami się kimś zachwycę i to napiszę a ten ktoś zamiast podziękować (chociaż w duchu) to się tego wstydzi czy coś. Co to życie z nami robi?

29 october 2011 at 17:12

jest różnica zachwycić się kimś, lub tekstem, An - ja zachwycając się tekstem czytam go i czytam, a potem siedzi mi w głowie i siedzi i to jest to:)

29 october 2011 at 11:21

issa - jakie to ma znaczenie, czy obute stopy są bose, czy nie? są obute i już! 'w pięty im poszło' bardzo dobry trop:) tekst był napisany w lutym tego roku, odleżał się i wczoraj kazał, po kosmetyce niewielkiej, odnaleźć się (myślałam, że nie będzie łatwo w kartonie z drukami, ale leżał dosłownie pod ręką, jakby czekał na znak, który odbiorę) dzięki, że zaglądasz - też miłego Ci:)*

29 october 2011 at 11:47

:) "jakie to ma znaczenie, czy obute stopy są bose, czy nie? są obute i już!". Nie wiem, Gabriela. Rozumiem, rzecz jasna, co chcesz powiedzieć. Ale ponieważ jestem pewna, że sama nie będę miała odwagi wyjść dziś po Twoim komencie bez butów na ulicę, żeby to sprawdzić, tylko jednak je włożę, to co tu koment może? Nic.

29 october 2011 at 11:32

Przyszedłem i czytam i aż mi obrok strzela spod zębów. Wciąga, chociaż są miejsca i mocne i słabsze.

29 october 2011 at 12:01

po wielokrotnym czytaniu wygładzi się, sisey`u, bo u mnie tak jest, że nie chcę szokować w pierwszym.*

29 october 2011 at 13:38

:*

29 october 2011 at 17:14

Szel ;)**

Jarosław Trześniewski

29 october 2011 at 17:26

Jak w końcówce "Nocy i dni" ... Pięknie.

29 october 2011 at 17:29

taka ze mnie barbara, Jarku:)*

29 october 2011 at 19:45

Przeczytałam z przyjemnością :) Pozdrawiam

29 october 2011 at 20:17

kiedyś myślałam, że trzeba pisać o rzeczach wielkich i niezwykłych, ezo**, ale natury się nie dało oszukać, więc piszę o rzeczach prostych - również miłego wieczoru:)

29 october 2011 at 20:20

rzeczy wielkie rzadko dzieją się w życiu, a wierszom nadają patosu - dlatego tak jest dobrze :) do miłego...

29 october 2011 at 20:22

:)