Rzecz o bandonii - gabrysia cabaj - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

10 october 2011

gabrysia cabaj

Rzecz o bandonii

Kiedyś opowiem o wuju Bernardzie, co miał dwie żony
i spory majątek. Zajmował się kuźnią i grał na bandonii.
To właśnie on z braćmi stawiał nasz dom przed wojną.

Był panem lasu i karych koni, którym sam diabeł nocą
splatał warkocze, a tak misternie, że włosek do włosia
(czerwone wstążeczki), a wuj spał winem złożony.

Taki raptus i znachor; w sękatych rękach umiał nosić
pszczoły. Płakaliśmy słuchając jego grań w niedziele.

Gbur i filozof - raczej z łaski wiatru, za pługiem chodząc
czy przy kosie latem, lecz ucichł, gdy pierworodny,
szukając drogi na wyspę, odważył się w czepku utopić.

A tej jedynej nie tknął już nigdy - mówił, że miechy
pękły jej przy nadziei.

.

10 october 2011 at 00:18

pieknioe Gabrysiu, ale po bandonie bede musiala wyskoczyc w gogle :))

10 october 2011 at 00:22

ok, szel - namęczyłam się z tekstem i chyba o pomoc poproszę wiesego, bo temat dla mnie ważny, a nie chcę go schrzanić...

10 october 2011 at 01:57

juz wiem co to bandonia...cos niby harmoszka...(mysle ze wiese moze tu pomoc, bo to tega glowa nawet po łuckiej)... wymienilas ja az trzy razy...co ci sie raczej w wierszach nie zdarza! :))

10 october 2011 at 06:11

odważył się w czepku utopić- bardzo trafne:)

An - Anna Awsiukiewicz

10 october 2011 at 07:14

Smutny koniec:)

10 october 2011 at 08:56

szel - masz rację z tymi powtórkami / Wieśniak - bo Janek był w czepku utopiony / An - jak prawie wszystkie końce:) barthkowsky - dziękuję i lecę do Cię, bo albowiem już czytałam i mi się dzisiaj bardzo, ale to bardzo podoba - pozdrawiam wszystkich;)*

10 october 2011 at 09:32

świetna historia, brawo! : )

10 october 2011 at 10:02

Agnieszko, Jarku - niech okrzepnie w tej formie - jeżeli ktoś chciałby umiejscowić mojego wuja Bernarda, odsyłam do Drewnianych ptaków, rzeźbionych motyli - pozdrawiam Was serdecznie

10 october 2011 at 10:34

też bym chciała wyskoczyć kiedyś z mojego hula-hop :( świetny Gabrysiu!

10 october 2011 at 13:57

heh, Istar!

10 october 2011 at 13:22

proponuję "winem znużony", hej:)

10 october 2011 at 13:58

znużony? skoro zległ, to złożony.

Leszek Lisiecki

15 october 2011 at 00:26

Gabrysine opowieści - jak zawsze żywe i prawdziwe i prawdziwi w nich ludzie. Super!!!

29 july 2012 at 10:55

Gdybyś nie zawołała, miło. By choć ciut rzeczowo, a nie tylko słodko, to coś mi tu lekko zgrzyta, ale to już historyczny tekst, wiec sza. Zastanawiam się jak wielu Bernardów ukrywa się jeszcze w tej grafice. Wychodzę do sadu. Chodź ze mną.

29 july 2012 at 15:46

mam gości, ale niezmiernie miło, sisey, żeś zajrzał - musiałeś znać wuja Bernarda, jak nic:))))

29 july 2012 at 15:58

widzę, widzę :)

30 july 2012 at 11:23

trochę poprawiłam, sisey, ponieważ dawno nie zaglądałam i teraz też coś na rzeczy z tym zgrzytem - dobrego*

29 july 2012 at 18:19

Spotkałam takich nad Bugiem. Wspaniale to opisałaś Gabrysiu:)