lubię cyrk i lubię zwierzęta, nic nie jest proste... taki jest cyrk w jaskrawych smutnych kolorach

report

wiesz, u mnie od kilku dni stacjonuje cyrk, ale dopóki są tam zwierzęta moje dzieci nie potrafią uznać tego za rozrywkę, mam wiec spokój, a jak pytam o pozostałe akrobacje, klaunów... odpowiadają - w sobotę obejrzymy mam talent ;)) podzielam ich zdanie w pełni, w końcu to moja krew ;))) wiersz przypomniał mi ogrom emocji które towarzyszyły mojemu bywaniu w cyrku, pamiętam smród i lamę o zaropiałych oczach, piękne akrobatki i prowadzącego z batem, pozdrawiam :)))

report

Największy paradoks w temacie cyrku - wiele dzieci boi się klauna.

report

Nie cierpię cyrku. Ale w Twoim wierszu jest świetny:))

report

Cyrk pokazywany w kinie nabiera wzniosłości i wydaje się czymś niezwykłym. Ogladany na żywo jest okropieństwem. (Co prawda widziałam tylko raz, Z dziećmi. Pierwszy i ostatni). I wiersz, jak zawsze u Gabrysi trójwymiarowy, jest właśnie o tym.

report

swietny opis Gabrysiu, wiesz czytajac zagrala mi w glowie muzyka Beatles "Being for the benefit of Mr. Kite" podobny klimat, pozdrowka:)

report

Wando, Wieśniaku, Bazyliszku - nie wiem, co napisać, więc tylko podziękuję za słowa, uśmiechy i muzykę:) pozdrawiam wszystkich.

report

jak mało kto tutaj, potrafisz budzić moje, całkiem już wydawałoby się stracone wspomnienia :) byłam w cyrku dwa, może trzy razy jako dziecko, w latach 60-tych, w małym miasteczku była to wielka atrakcja, dla mnie szczególne święto gdy mój zapracowany zawsze ojciec odrywał się od pracy na kilka godzin żeby sprawić mi radość. Potem jeden jedyny raz, z piętnaście lat temu, jako dorosła z własnymi dziećmi - i to była już kompletna porażka :( Bardzo dziękuję za ten wiersz

report