Otoczaki - gabrysia cabaj - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

17 july 2011

gabrysia cabaj

Moje serce składa się z dwóch komór pełnych
kamieni, które przez lata nabrały gładkości i barw.

Te najmniejsze, popielate, wytarte przez czas,
i średnie, ułożone ciasno jak dni, co minęły.

Największy jeszcze rani - pełen ostrych krawędzi,
więc wyjąć by wszystkie i podać na złączonych

dłoniach, lecz tylko dzieci zdają się je zbierać -
z rączki do rączki przekładając jak coś cennego.

A jeśli serce puste? No, cóż - niczym głaz
oderwany od grani w wiecznej zmarzlinie

zapomnienia.

.

An - Anna Awsiukiewicz

17 july 2011 at 11:15

Waw--pięknie opisałaś tamto zdjęcie:)

17 july 2011 at 11:16

Bardzo piękne połączenie :)

17 july 2011 at 11:25

och, te Anie:)) dziękuję Wam za czuwanie:))

17 july 2011 at 11:22

Czasem serce stanie kamieniem w gardle ....:)

17 july 2011 at 11:26

wtedy trzeba przełknąć i znowu jest na właściwym miejscu, Wieśku:)

17 july 2011 at 11:32

pięknie G.

17 july 2011 at 11:34

dzięki, Istar;)

17 july 2011 at 11:38

panie b. - k...a! nie miało być ładniusio:))

Wanda Szczypiorska

17 july 2011 at 18:36

Trzeba przyznać, że siebie warci obydwoje - Leszek i Gabrysia

17 july 2011 at 19:50

Wando Niebieska - no nie mogę przejść obojętnie. zawsze coś mnie zatrzymuje: jakaś myśl, obraz...

17 july 2011 at 23:00

;)

18 july 2011 at 09:51

puszczamy oczko, szel? ;)

Leszek Lisiecki

18 july 2011 at 20:01

Zawsze mnie zadziwiasz Gabrysiu umiejętnością patrzenia na moje zdjęcia - nie jak na obrazki ale jak... Hm... na to, co wyrażasz później w tak piękny sposób. Dzięki

16 august 2011 at 08:50

co mi więcej zostało, Leszku, jak patrzeć i pisać...

4 august 2013 at 10:33

o tu, tu często