Podpiąć się myśli odłożyć i zasnąć - gabrysia cabaj - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	gabrysia cabaj
	ALL WORKS Poetry (317) Diary (100) Photography (24) Postcards (6) About me Friends (62)

29 june 2011

gabrysia cabaj

Podpiąć się myśli odłożyć i zasnąć

Wieczorem jak ryba leżąca na brzegu; odpinam
nogi, a głowę odkładam na stolik - tuż obok
okulary i fenickie lustro. Ręce? Wyrzucam

za horyzont bioder - daleko od brzucha.

Jeszcze mi tylko nadaj sen spokojny,
co by tak czy owak doczekać tam któregoś
jutra.

Przecież porzeczki do rwania. Tak.
Delikatne, czerwone grona, to być -

może najistotniejszy z powodów
życia.

.

janusz pyzinski

29 june 2011 at 09:33

ale dlaczego daleko od brzucha?

29 june 2011 at 09:36

brzuch może być piętą, Januszu...często występuje w moich tekstach

29 june 2011 at 09:36

dla przyzwoitości jp :) ////też tak zasypiam tylko staram się nie rozkładać jak ryba na brzegu ;)

29 june 2011 at 10:05

ryba na brzegu, łapiąca pyszczkiem powietrze, Istar

An - Anna Awsiukiewicz

29 june 2011 at 09:36

Ile tu goryczy..Tak to odbieram:)

29 june 2011 at 10:07

wieczory są trudne, nie zaprzeczam, An.

An - Anna Awsiukiewicz

29 june 2011 at 10:24

Hmm ? nie znam tego i męczy mnie pytanie--dlaczego trudne?cholibcia, czy tylko ja cieszę się z życia? a może to ze mną coś jest nie tak--hihi?

29 june 2011 at 10:27

nie wiem, An, stokrotko - dlatego głowę odkładam na stolik...

An - Anna Awsiukiewicz

29 june 2011 at 10:34

Wyobraz sobie że kładziesz ją na moje dłonie--tam będzie jej wygodniej--cmok:)

29 june 2011 at 10:38

pewnie, że tak! i żeby serce miał kto ukołysać...

An - Anna Awsiukiewicz

29 june 2011 at 15:57

Może to Ci ukołysze serduszko. http://www.youtube.com/watch?v=VtMUuP2tfyU

29 june 2011 at 19:20

po wysłuchaniu zrobiło się tak spokojnie i błogo, An.

oczy jak pustynia

29 june 2011 at 09:39

któregoś tam jutra. -dodałabym i zakończyła jednym wersem o porzeczkach:-).fajny:-)

29 june 2011 at 10:11

za to "tam" dziękuję, oczy jak pustynia - końcówka bardzo dla mnie ważna. nie obetnę:)

oczy jak pustynia

29 june 2011 at 10:17

twoja wola. amen:-)

29 june 2011 at 10:40

Trochę smutny, gdy tak trzeba się pozbyć paru kończyn, a z drugiej strony, nie ma się co do nich przyzwyczajać:))

krzysztof bojko

29 june 2011 at 10:46

poskładać się to sztuka.

29 june 2011 at 10:53

świt poskłada w całość, Popsuty:)

29 june 2011 at 10:47

och, Wieśniak - z tymi kończynami to cały ceremoniał - tylko odpowiednio ułożone pozwalają zasnąć i między ostatnim paluszkiem a przedostatnim, musi być włożony rąbek kołderki:)

29 june 2011 at 10:48

I gdzie te czasy kiedy wystarczyło głowę do poduszki, a ciało nie istniało;)))

29 june 2011 at 10:55

ze zmęczenia zapadało się w nicość jak w przepaść, Wieśniaku drogi:)

29 june 2011 at 18:54

lubię ;)

29 june 2011 at 19:52

:)

29 june 2011 at 22:25

co za zgoda na wszystkie cuda. nostalgiczny, senny

Jerzy Woliński

1 july 2011 at 08:20

porzeczki czy wiśnie,ale wiersz b. ładny.

1 july 2011 at 10:55

Lauro, Jerzyku - dziękuję.