nocą i nad ranem kiedy ogród sam sobie
wydeptuje ścieżki wyznacza tory lotów -
konie gnają z grzywami rozwianymi tuż
nad ziemią przelewa się bezkres oceanu
a my do źródła tacy niewidoczni dla innych
pniemy się pod górę stopy grzęzną w poszyciu
pięścią w bezsile chcemy rozbić kamień
grodzący drogę przeliczyć wszystkie iskry
sypiące się z niego i już jesteśmy - rozsuwamy
gałęzie świtu nie dają złudzeń że nie tym razem
przecieram oczy ze zmęczenia łapiąc oddech
z rozwagą i powoli rzucam się w pierwszy wir
.
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
pomyślę, panie b. bo ja z tych wolno myślących jestem:)
report
Piękna ta impresja Gabrysiu - wiesz, że ja patrzę tak trochę hm... fotograficznie" - obrazami, które chciałbym jakoś utrwalić a tu jest ich całe mnóstwo. Poszukam w swoich zbiorach tego kamienia grodzącego drogę...
report
za to, że Tobie się chce szukać, Leszku, tylko chylę głowę, tylko ślę uśmiech... (chyba zaraziłam się wielokropkiem:)
report
Ostatni wers ma ciężar tragedii antycznej. Chciałoby się powiedzieć: z rozwagą i powoli omijam pierwszy wir. Ale tego wiru nie można ominąć, niestety.
report
niestety, Hampelmann...
report