|
| |
|
ALL WORKS
Poetry (1247) Prose (22) Diary (96) Photography (218)
Postcards (34) About me Friends (122) Collections (4) | |
Rozpadasz się po raz kolejny
na kawałki niektórych już nie pozbieram
jakby odkurzacz stary jak czas
je wchłonął i w twój uśmiech się wkradł
wąż a słowa zalatują śmietnikiem
z powtórek M jak miłość
sprzed dwoch lat pachną kiczem
patrząc z politowanieim
jak rozpaczasz
zastanawiam się czy lepiej
pozwolić się rozpaść niż
oszukiwać czas
renowacja zabija duszę
lepiej to poprawileś ..podoba mi się pozdrawiam
report
Eksperyment z przerzutniami... Pamiętam z lekcji polskiego, że przerzutnia czyli enjambement to przeniesienie końcówki zdania, myśli do następnego wersu w celu zaakcentowania słowa, wyrażenia lub w celu wprowadzenia w utworze elementu chaosu, zwiększenia dynamiki. Wkurzało mnie to niesamowicie, bo kazało skupić na maxa uwagę skacowanego mózgu na, nie zawsze fascynującym (wszyscy wiemy jakie gnioty są w lekturach od wieków) tekście... Na przykład "Psalm XXII", zarówno w przekładzie Kochanowskiego, jak i Miłosza... Albo "Święto Zmarłych" Barańczaka... U Renaty, wiersz nadziany przerzutniami, emanuje ogromna ekspresją, świeżością... jego kanciastość formy doskonale przedstawia swoistą dekadencję ego, które, jak zachodzące Słońce, wolno staje się niepamięcią. Pozostają tylko, tu i ówdzie, plamy posoki, jako swoiste memento, na które odpowiedzieć nie sposób...
report
Chodziło mi o "Psalm XXIII" oczywiście...
report