Czas kiedy zabiłam wiarę i nadzieję

naruszam ludzką przestrzeń
co boskie jest mi obce

głupota ponad rozum
zagłusza błaganie sumienia

jestem ciemnością

skrucha budzi pamięć
światła w szczelinie 

prostuję drogę

Paganini
5 february 2011 at 10:28

Ciekawy i intryguje, wiele emocji. Można go interpretować na ogromną ilość sposobów. Podoba mi się.

report

Withkacy
5 february 2011 at 10:39

napisałbym /zagłuszając błaganie sumienia /

report

stateless
5 february 2011 at 11:10

Aniu:-) a jakby pozbyć się imiesłowów na rzecz pierwszej i trzeciej osoby liczby pojedynczej? i jeszcze w czasie teraźniejszym naruszam, niszczę, zagłusza, itd. bardzo dużo czasowników

report

Slawrys
5 february 2011 at 13:02

ciekawe,warto sie zastonowic,och to prostowanie-----gdy wiekszosc woli krete, i jeszcze innych wciagaja---ale dobre i checi miec do prostowania

report

Jerzy Woliński
5 february 2011 at 14:08

Gratuluję, każdy może mieć wyrzuty sumienia choćby grzechu nie popełnił!

report

Mirek Dębogórski
5 february 2011 at 21:11

Podoba mi się i rozumiem postawę PL. Pozdrawiam

report

Józef Załuski
5 february 2011 at 21:23

Warto pogodzić się z sobą a urazy puścić w niepamięć .

report

Edmund Muscar Czynszak
6 february 2011 at 17:26

Skrucha budzi pamięć światła w szczelinie świetne bardzo mi się podoba.

report

An - Anna Awsiukiewicz
7 february 2011 at 06:08

Ślicznie dziękuję za milutkie komentarze..:)Pozdrawiam:)

report

Natali
12 february 2011 at 09:55

puenta pełna nadziei - piękny wiersz Aniu - czytam i czytam :))

report

Jaga
11 march 2013 at 17:20

jest skrucha, jest nadzieja, piękny wiersz, jeszcze raz dziękuję :)

report

An - Anna Awsiukiewicz
11 march 2013 at 21:20

dziękuję za komentarze....

report

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register