Wyniesiony na szczyt własnej bezsilności,
opadam w głębiny zwątpienia,
nurzając się w mętnej pogodzie mej duszy.
Szare dni odarte z pogodnego uśmiechu.
Słoneczna kula, wytoczyła się poza widnokrąg.
Topniejąca tafla przyjaznych gestów,
wyrywa mnie z pozornej ciszy.
Przygasający płomień domowego ogniska,
staje się martwym spektaklem moich oczu.
Ptaki rozpierzchły się porażone moją biernością.
Brodząc podziemnymi krużgankami,
zaczynam bratać się z lokatorami Hadesu.
Przez uchylone okno dobrych i złych wieści,
wciskają się same ponure.
Moje myśli karłowacieją.
Usiłuję otrząsnąć się z pijawek plądrujących mą duszę.
Czuje, że jestem sam,
a mój kanał wydłuża się do nieskończoność.
____________________________________________________________________________________________________________________
Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.
spojrz na ten wiersz jeszcze raz Edmundzie tam gdzie tylko mozesz usun slowko "mój ,moje" w zasadzie to wszystkie mozna spokojnie wywalic wiersz bedzie bardziej zwiezly i ladniejszy... oczywiscie ze to tylko przyjacielska sugestia i wcale nie mosisz sie z nia zgodzic!! pisze ci o tym dlatego bo sama mialam kiedys z tym problem:) ..milego dnia:)
report
Zgadzam się z Szel. Reszta, ok :). Pozdrawiam :)
report
Dla mnie wiersz jest nie udany a szkoda .
report
Mi także przykro Marcinie że cię zawodzę ale cóż każdy z nas ma prawo do własnej oceny jak i własnego stylu -Pozdrawiam.
report
mnie sie wiersz podoba.pozdrawiam
report
Jakże bolesna refleksja nad przemijaniem. To dobry wiersz choć zawiera taki ładunek smutku i prawdy, że może być dla niektórych wręcz niestrawny. Takie wiersze zwą często zbyt osobistymi ale należy je pisać by dać świadectwo nieprzemijającej z czasem wrażliwości.
report