Pawle, nie obraź sie ale msz zbyt wyliczankowo, jednakoż koncept bardzo udany wszak tytuł usprawiedliwia owo nagromadzenie litanijne. Dobry wiersz. Popraw literówke w Języczkiem u wagi:):) Pozdrawiam -juz niestety z Mazowsza:):)

report

PS w epoce baroku znaczków pocztowych nie znano:):)Pojawiły sie w XVIII wieku.

report

Dzięki Jarku. Ten tekst to taki żart historyczno-literacki. Literówka istotna. Powtórzenia toż o to tu idzie - melankolija barokowa pchała zastępcze obrazy miast istoty ergo mnożenia masek staje się stałym emblematem braku... dlatego jest to ważne. Nie chodzi o treść - wszak wiersz o miłości jest stereotypem. :) Co robisz na Mazowszu Krajanie?

report

I tak w istocie. Te barokowe wiersze Sępa czy Potockiego.A Na Mazowszu co robię? -jestem Północnym Mazowszaninem z korzeniami agnatów w Świętokrzyskiem:):)I nie tylko. Lublin, Warszawa i Gdańsk to tez moje miasta:)

report

kogo masz przed soba poeto? komu robisz to wyznanie? bo nie doczytalam:)

report

Ołł! Wczoraj było już późno i percepcja nie ta, ale dzisiaj to zupełnie co innego.. Nie, to nie wyliczanka, to samo życie rozproszone na drobne części, a potem tak wspaniale zebrane do kupy, zwieńczone, podsumowane ostatnim dwuwersem.

report

dziękuję Wszystkim. Szel - to właśnie brak podmiotu jest istotą tej pseudobarokowej pustki. Wyliczenie, zmiana kostiumów i masek jest figurą utraty. Wando - cieszę się, że Dostrzegłaś spięcie całości klamrą ostatniego dwuwersu - on jest w istocie kluczem do całości:)

report