20 august 2011

poetry

Andrzej Talarek
Andrzej Talarek

Samotność

 
samotność jest błędnym rycerzem
zamkniętych przestrzeni nie ma celu
prócz siebie sterczącego w niebo
wiatraka rosynanty i drzewa
o ptasich ramionach 
 
samotność nakłada kaganiec
na obłok o kształcie frywolnym
polne myszy ujeżdżane przez sancho
długie zdania nie mające początku końca
 
jest przylepiona plastrem choroby
na ropień z głębokości łączy
wywnętrza ludzi
 
zdradza ją reumatyzm słów
wypuszczanych z niewoli

LadyC
20 august 2011 at 09:57

Coś w tym jest ale muszę tu jeszcze wrócić. Jest jakiś sękaty. I nie wiem czy to źle czy dobrze.

report

Miladora
20 august 2011 at 23:47

Ciekawy wiersz, Andrzeju. A raczej definicja samotności, którą tu zawarłeś. Ładne odniesienia także, obrazowe. I rozumiem ten "reumatyzm słów"... Dobrego na jutro. :)

report

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register