Bardzo.

report

czytam z przyjemnością

report

co do jakości wiersza oczywiście

report

Ja tylko mam wątpliwość co do tego misz-maszu cieniowego z pierwszych dwóch zwrotek. Takie troszkę cień cienia cieniem zacienia wychodzi. Cienko mi to brzmi. Reszty słucham z uwagą. Pozdrawiam.

report

Wiersz świetny. Nie potrafię tylko tego zrozumieć : "a one takie wysokie że księżyc w stopy łaskoczą uliczki stoją w ich cieniu." Logika jest zachowana, wszystko pięknie, dramat, ale opis ogromu przez : "one takie wysokie że księżyc w stopy łaskoczą" - to ma być komizm, Pamięci Żydów Otwockich ? (wizualizacja i interpretacja nie należy do jakiś bardzo, tragicznych, przepraszam ale mam skojarzenia z bajką). I nie bardzo rozumiem czy to jest moje wynaturzenie czy jak.

report

Waldemarze, wiem, powtórzenie, ale zrobiłam to świadomie, tak mi to wtedy, gdy pisałam, brzmiało w głowie. Dziękuję za uwagę. Nihol69, minęło tyle lat (prawie siedemdziesiąt - drzewa urosły. A skojarzenie z bajką? Chyba miałam taką potrzebę - rozluźnienia, przed tragiczną puentą. Nie komizm, sentymentalna refleksja. Ale może źle to zrobiłam. Nie wiem.

report

Pięknie:)

report

Ach, te cienie - one są dwojakie. Przede wszystkim cienie - duchy dawnych mieszkańców, potem cień drzew, sosen, i całkiem wieczorny także cień. Jeśli faktycznie przekombinowałam, obiecuję, że pomyślę (co nie znaczy, że coś zmienię). Dziękuję za przeczytanie i komentarze.

report

podoba mi się

report

dziękuję-- że są jeszcze tacy co pamiętają o okrucieństwie--wzruszyłem się--- ściakam cię marion

report

Tak, Oni byli wśród nas. I chociaż ja nie mogę tego pamiętać, to jednak spotkam ślady po Nich. Kto wie, może takim wierszom, wspomnieniom Oni istnieją bardziej, niż gdyby żyli nadal? To nie zrekompensuje utraconego życia, ale może chociaż nada im jakąś rangę..?

report