w czerwieni nam nie do twarzy tej zimy - LadyC - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	LadyC
	ALL WORKS Poetry (71) Prose (12) Diary (70) Photography (108) Postcards (1) About me Friends (58)

13 february 2011

LadyC

w czerwieni nam nie do twarzy tej zimy

Umieramy coraz piękniej
w kolekcji Gianniego Versace
E. Lipska 'Krzyk mody'

ta czerwona sukienka z Paryża
dumniej wisi w szafie
niż na mnie

bo zimą mi do twarzy
w trupiej bieli

tobie w popielach
i srebrnych spinkach
przy popielniczkach
szczuplejsze wydają się policzki

tacy modni
umieramy najpierw
w sobie

13 february 2011 at 17:48

tacy modni umieramy najpierw w sobie / daje do myślenia, szczególnie końcówka. Dobry wiersz

13 february 2011 at 17:59

to ma sens, podziwiam..

13 february 2011 at 20:36

dziękuję :)

Towarzysz ze strefy Ciszy

22 february 2011 at 10:36

lecz dumniej jak wisi sukienka w szafie niz my na latarniach

23 february 2011 at 23:46

prawda

Jarosław Trześniewski

22 february 2011 at 10:41

Bardzo dobry i z ducha Lipskiej.

23 february 2011 at 23:45

Starałam się. Dziękuję :)

23 february 2011 at 23:33

na wiosnę w `brokacie gwiazd nam będzie do twarzy`

23 february 2011 at 23:45

na wiosnę gwiazdy też świecą ;)

23 february 2011 at 23:51

prawie wszystko tu już zacytowano -ja wszystko przeczytałem dwa razy :)

25 february 2011 at 16:28

:) przyznam, że ja też

24 february 2011 at 07:58

LadyC zaczarował mnie Blog Twój bladą lampką i chropowatymi barwami ścian ramek i obręczy. Sama stworzyłaś szatę? :)

25 february 2011 at 16:28

niestety, użyłam szablonu :)

4 march 2011 at 23:11

bravo myśle że nie potrzeba ci dumy tej sukienki pozdrawiam

4 march 2011 at 23:16

kiedy brak dumy, trzeba czerwonych sukienek. czasem trzeba.

7 march 2011 at 16:55

w poszukiwaniu szafy LadyC zaszłam do zdjecia Garderoba Ciał: http://truml.com/profiles/48722/photography/70839

7 march 2011 at 17:43

dedykacja: http://truml.com/profiles/69639/photography/72355

7 march 2011 at 19:23

Dziękuję za dedykację.

7 march 2011 at 18:41

cos zupelnie noewgo.uwielbiam.dalbym sto punktow.

7 march 2011 at 19:23

Aż tak dobre? Miło mi :)

7 march 2011 at 20:09

ile trzeba mieć za sobą i jakiej traumy by odkryć taką pointę... i co musi się zrobić, by nie pozwolić sobie na śmierć wewnętrzną - ten wiersz zdaje się odpowiadać na te trudne pytania - ale trzeba się zmusić na wiersz, na refleksję - u Kafki taka częsta refleksja o życiu i wielokrotnym umieraniu spowadza się do kontstatacji, że ten kto nie żył prawdziwie nigdy prawdziwie nie umrze i że trzeba wielokrotnie umrzeć by żyć już naprawdę.... tu to jest - ech.... serdecznie pozdrawiam

7 march 2011 at 20:36

bez przesady z tą traumą - nie każdy ją widzi w tym wierszu - równie dobrze można go odczytać jako próżność dostrzeżoną u siebie po czasie

7 march 2011 at 21:19

wiersz powstał jednak w dość dramatycznych okolicznościach. czy trauma? raczej nie. właśnie czytając komentarz Jacka zaczęłam sobie przypominać tamte dni, i nie mogłam. pamięć przychodzi z pomocą. czasem czytam ze zdziwieniem stare wiersze, własne.

Marzena Przekwas-Siemiątkowska

7 march 2011 at 20:17

DO tej pory uważałam, że umiera na początku wszystko,to co dookoła- brakuje sensu dookoła ,co równa się śmierci.Ty piszesz, o umieraniu wewnątrz... Poruszasz, chwytasz za gardło!

7 march 2011 at 21:21

nic nie umiera póki żyjemy wewnątrz. tak myślę.

7 march 2011 at 21:25

tak jest! chwyta za gardło!

Jarosław Jabrzemski

24 may 2011 at 16:55

Touche!

24 may 2011 at 17:29

Przepiękny. Kurcze, muszę na chwilę się wylogować i wrócić do szarej rzeczywistości, bo dawka liryzmu mnie przygniata. Jestem pod wrażeniem.