zachwyt babci - Towarzysz ze strefy Ciszy - poetry

Terms of use
Privacy policy
Contact
Copyright © 2010 Truml.com

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

	Towarzysz ze strefy Ciszy
	ALL WORKS Poetry (331) Prose (1) Diary (5) Photography (59) Handmade (1) About me Friends (82)

16 march 2011

Towarzysz ze strefy Ciszy

Towarzysz ze strefy Ciszy

(z cyklu odruchy ludzkie)

pamiętam gdy byłem mały
babcia wpadała w zachwyty
zawsze gdy niemowlaka
w telewizji pokazywali

ja wtedy z zazdrości
przełączałem kanał

dziś wiem już że ona
tylko wracała podświadomie
do jedynych chwil w życiu
gdy byla najważniejsza na świecie

dla kogoś oprócz siebie

16 march 2011 at 13:56

Podoba mi się właśnie z tym ostatnim wersem... ciekawa dwuznaczność.

16 march 2011 at 17:08

niemowlęta i dzieci są motywem nazbyt często wykorzystywanym, aby wzruszać ludzi - odruch, jak najbardziej, macierzyński - ostatni wers mi nie pasuje do całości

16 march 2011 at 19:01

Fantastyczny wiersz, początek zapowiada niemalże banał lecz trzecia zwrotka wraz z ostatnim wersem, to wręcz powalająca puenta. Zawiera ona zaskakującą i wielce prawdopodobną interpretację ludzkiej reakcji na poczucie marginalizacji w wyniku starości, czyli tego czasu gdy człowiek de facto przestaje się już liczyć dla kogokolwiek prócz siebie. Zadziwiające, że można w tak niewielu słowach zawrzeć tak obszerny temat. Jestem pod wrażeniem.

Towarzysz ze strefy Ciszy

17 march 2011 at 14:17

jak bylem maly to jeszcze nie byla marginalizacja starosci babci bo jeszcze jakas prace miala i cos tam robila. ale w dalekiej ekstrapolaji i takie cos moznaby tutaj zaczepic :) dziekuje za wskazanie tkiej warstwy autorowi :)

16 march 2011 at 19:46

Jesteś rewelacyjny Towarzyszu.

Leszek Lisiecki

16 march 2011 at 20:14

Puenta jest rewelacyjna - mogę tylko powtórzyć całość za Saranovą

Wanda Szczypiorska

16 march 2011 at 21:26

Narcystyczna babcia?

16 march 2011 at 21:28

Biblijna Babcia stosująca przykazanie: Kochaj bliźniego jak siebie samego!

Jarosław Trześniewski

16 march 2011 at 21:30

Bo była wtedy najważniejsza.

17 march 2011 at 08:24

czyż nie po to się pisze, żeby otwierać ludziom głowy na ich własny sposób?

Towarzysz ze strefy Ciszy

17 march 2011 at 14:19

dokladnie tak! mysli innego czlowieka jako katalizator pewnych procesow- ktrych chyba czasem sie jednak boimy...

17 march 2011 at 10:31

Tu mnie kupiłeś :)

17 march 2011 at 14:05

i mnie też, a wszystko "przez" babcię;)

Towarzysz ze strefy Ciszy

17 march 2011 at 14:18

mam nadzieje ze nie za 30 srebrnikow ;P

17 march 2011 at 20:48

Ależ skąd! takie wiersze są bezcenne...

17 march 2011 at 15:56

Poezja jako katalizator procesów i myśli - kupuję to. I właśnie ostatni wers jest taką niezauważalną oczywistością. Niezauważalną dopóki się nie przeczyta tego w wierszu