Poetry

Zmiana sposobu prezentacji

22 november 2026

poetry

violetta
violetta

Views

I love spring for the magnolia petals
caught mid-jump,
summer – for wild strawberry jam
on light cheese in the grass.
In autumn, I wait patiently beneath a tree
for a ripe fruit to fall on its own,
and in winter – an orange between my lips
and silly faces out of pure joy.

22 november 2026

poetry

violetta
violetta

Widoki

Wiosnę kocham za płatki magnolii
chwytane w podskoku,
lato - za poziomkowy dżem
na lekkim serze wśród traw.
Jesienią pod drzewem czekam cierpliwie,
aż dojrzały owoc sam spadnie,
a zimą - pomarańcza w wargach
i śmieszne miny z czystej radości.

Żenada

Tańczenie bez muzyki
Ze strachu krzyki
Rozmawianie do zwierząt
Szanowanie lepszego
Płakanie do filmu
Zycie bez egoizmu
Śpiewanie publicznie
Śmianie sie panicznie
Ciągłe żartowanie
Wroga miłowanie
Namiętne całowanie
Biblii cytowanie
Robienie z siebie głupca
Takim mnie uczynił stwórca

Podróż

Widząc wciąż te drzewa ktore mijam
Myślę o tym co w sobie zabijam
Tak jak od tamtego miejsca ta maszyna
Ja od Boga odlatuje jak ptaszyna
Jak zachód słonca który tak wciąż gonię
I Będąc ciągle w zycia wagonie
Czekam az na przedostatnią stacje
W koncu przyjadę i zjem kolację

Psychomachia

Jak mam kochać wroga swego
Gdy spostrzegam juz krew jego
Jak mam wybaczać mu nadal
Gdy już żem swą zemstą władał
On bez skruchy ciągle kroczy
A ostrze już świeci w nocy

Jak ja mam kochać siebie wciąż
Gdy w serce ukąsił rogaty wąż
Jak zapomniec swe winy mam
Gdy przez swe winy wciąż idę sam
Jak wybaczyć-samemu sobie
Gdy lina wciąż mówi mi
-o grobie

Omamy

Ono tak stoi przede mną
Patrzy na mnie wciąż
Jego liście ze mnie rżną
Pragną mnie tknąć
Gałęzie do góry pną
Na mnie już chcą klnąć
I ciągnąć na samo dno
Świat wokół przestał mknąć
Ludzie wszyscy gdzieś gnają
A ja chce w to brnąć

Czym ja juz jestem?
Czy wciąż człowiekiem?
Czy moze stałem sie
-Tym drzewem.

Sonet do nikogo

Jesteś moją jedyną różą wśród chwastów
Uśmiech większe światło daje niż jutrzenka
Boś ty na mym biednym wypieku wisienka
Pragnę ja być największym z twych entuzjastów

Dla twych uśmiechów zwycięże wszystkich czartów
Ujrzeć łzy twe na rumieńcach to udręka
Smutek na tych pięknych oczach mnie w snach nęka
Stałem się dla pocieszenia królem błaznów

Bo czuje jak mi serce w głowie biedę tka
I zmusiłem się dla ciebie do milczenia
Bo głowa moja jest przez ciebie jak klatka

Jestem zawsze na wszystkie twoje skinienia
Dusza mi z tęsknoty ciągle za tobą łka
Szkoda ze ty żyjesz tylko w mych złudzeniach

21 november 2026

poetry

sam53
sam53

po uśmiech

ech podaruj mi swój uśmiech słodko-zwiewny
dla którego tulipany kwitną wiosną
taką wiosnę chciałbym z tobą jeszcze prześnić
choćby jutro sennym wierszem szczęścia dotknąć

wyobraźnią przenieść radość z ust na usta
oddać siebie bez metafor ciepłym słowem
ech pozwólmy fascynacji się rozhuśtać
zanim jesień się wyzłoci po połowie

nim listopad chmurno-szary śniegiem sypnie
nagła zima w pocałunkach się zatrzyma
ech podaruj mi swój uśmiech - niech mróz szczypie
niechaj miłość raz do grzechu też się przyzna

21 november 2026

poetry

Daisy11
Daisy11

Maliny II

Droga wiodąca do krzaków

Malinami usłanymi

Oczy wiodą za horyzont gdzie ptaki

odlatują hen jeden po drugim.

Widzę jej chustę na głowie,

co chwilę wyłania się i znika,

zza gałęzi i liści.

Jakby mnie nie widziała.

Taka piękna na swojej starości i roztropności.

Ta, co wychowała dwa pokolenia bez strużki potu na czole,

bez zbędnych słów.

Wpatrzona w ikonę i maliny.
(...)

--- full text ---

21 november 2026

poetry

Daisy11
Daisy11

Nożyczki

W strunach mych ukrywam śmiechu brzmienie,

Porwiste oczy, gdzie mnie bierzecie?

Kryjówkę w nich odnajdowszy niczego nie powiem, ni tobie, ni nikomu.

Ale jak mnie znów coś ruszy, skoczę na samo dno, po łokcie zanurzę.

Jak dziecko nie zrozumiem

I znowu pacnę ręką o stół,

a nożyczkami wytnę nas z kartki papieru

21 november 2026

poetry

Daisy11
Daisy11

O żabie

Coś czuję do pana, nie do końca wiem,

Czy mam mówić dalej?

Czy woli pan nie wiedzieć?

Zrozumiałe jak pan nie chce...

W dzieciństwie miałam problem ze zrozumieniem, co moje, a co nie.

Trochę jak z uczuciami.

Za to byłam dobra w łapaniu żab.

Tak mieliśmy rzekę pod domem.

Stąd też te żaby.

Nie, nie, nigdy nie zrobiłam im krzywdy.

Tylko trzymałam je długo w słoiku czasem, ale w porę wypuszczałam, tak myślę.

Już wie pan, o co mi chodzi.
(...)

--- full text ---

Contact with us



Report this item


You have to be logged in to use this feature. please Register