Poetry
Zmiana sposobu prezentacji
czasami zaglądam do starszych wierszy
w których więcej ciebie
więcej wschodów i zachodów słońc
.
przerzucam wzrokiem fotografie w albumie
często gęsto nie pamiętam imion i nazwisk
nawet tych z pierwszego planu
.
wiesz - słowa uciekają w niepamięć
twarze zamykają przeszłość
boję się myśli które już wyglądają z kosza na śmieci
.
każdego ranka wysyłasz mi pocałunki
a ja wyobraźnią maluję twoje usta
odkurzam dzień po bezsennej nocy
.
jak uśmiech z mgły
2026-11-09
Bo smutna jest dżdżownica na chodniku
nękana przez mrówki, nie wykręci się
ani wkręci
od zagłady
do przyjaznej ziemi,
która dudni pod stopami
i nie chce
rozstąpić się, pochłonąć
roszczących sobie prawa
na wyłączność.
"patience is a fair virtue"
William Langland
.
na początku wiersze pachniały miętą
słowa układane w bukiety uśmiechały się
tak jak krople z wieczornego deszczu
albo pocałunki gwiazd z nocnego nieba
.
oplatałem cieniem zawieruszone chwile
wpisane w jesienne wzajemne zauroczenie
myślami pędziłem za wyobraźnią
z nadzieją że czas zatrzyma się tylko dla nas
a każde jutro będzie coraz bliżej
tak jak szczęście które wciąż poznaję
.
cierpliwość jest cnotą nie tylko w miłości
uczę się jej na pamięć jak ciebie
2026-11-09
Pamięci ofiar i rannych w zamachu w Krakowie 7 listopada 2026 roku
Niech dobry anioł ich ukołysze
do snów i marzeń spełnionych
niech poprowadzi pośród łąk
o których kiedyś jeszcze napiszę
pachnących i wiecznie zielonych
gdzie kwiaty niczym miliony rąk
wyciągają do słońca barwne płatki
niech dobry anioł cały rok kwiatki
u ich stóp niczym dywan pościeli
niech dobry anioł zagra bez nut
to co tak lubili i tak kochali
na nowy dla nich czas
melodię gdy nie było jeszcze nas
jak się urodził najpiękniejszy cud
bo wtedy taki dzień nastanie
(...)
--- full text ---
wszystko zaczęło się od kamieni
od dziurawej kieszeni
której nie określono dna
świat nie musiał być duży
ale wystarczył wybuch nazwany później wielkim
żeby wymyślony wcześniej dzień czuł się potrzebny nocy
gliny zabrakło już pierwszego dnia
także kobieta chciał nie chciał powstała z adamowego żebra
mężczyzna przestał być samotny
miał towarzystwo
wiedział komu zapalić świeczkę
kolorowa przyszłość niestety wcale nie nabierała kolorów
wakacje na Hawajach straszyły piekielnym ogniem
ktoś mówił że lada dzień wyłączą internet
wszystko jest zapisane w gwiazdach
2026-11-08
chłopiec
pociągnął za spust
i jego dzieciństwo
trafiło prosto w serce
wroga
narodził się
kolejny trup
Zgubiłaś już liście
Śpisz
A ja ci zazdroszczę
Nie cierpnie biała kora
Liście nie jeżą w koronie
Śpisz
Zielone masz sny
A ja...
Ja dziś nie zasnę
to był dzień który podarował nam swój czas
z myślami w chmurach
z patrzeniem w niebo
.
tak jakby można było leżeć we dwoje na łące
milczeniem rozbierać się z pragnień
wiązać wzajemnie oddechy
przerywając pocałunki na odkrywanie siebie nawzajem
.
to była chwila na rozmowę dwojga ciał
sprzężonych pieszczotą dotykiem niekiedy szeptem
gdy magia trwoniła przyszłość dla przeszłości
nierzeczywistość dla imaginacji
cień dla mgły
wszystko i nic
.
dopóki nie usłyszałem - kocham
póki oczy nie przemówiły tym samym słowem
2026-11-07
W Dolinie Krzemowej wymyślają cacka dla ludzi
gdyby nie ludzie nie byłoby czego wymyślać
nie byłoby czego wymyślać;
nudne rzeczy wymyślają w Dolinie Krzemowej
zasadniczo zdrowie i produktywność po co
po co być zdrowym i produktywnym?
Jak patrzeć na niebo to każda sekunda domaga się fotografii,
a ja nie mam lustrzanki, i stąd mój ból. Że niebo, Bóg i ja -
idziemy w nicość. Jarzysz? Pewnie tak.
Z wiekiem coraz więcej nicości nawet nie wiem czy to złe
co ja bym chciał żeby dla mnie wynaleźli w Dolinie Krzemowej?
Nie wiem
słońca blask w oczach błysk
nad nami płonie niebo
płomień co krwawi purpurą
wyznaczyć kierunek sercu
wszyscy poszli w świat
zostałem w ręku z piórem
tkam poezje na papierze
obrazek na płótnie
jak pięknie się uśmiechasz
gdy czytasz gryzmoły
chodźmy dalej dzień nie poczeka
żal się spóźnić gdy wystyga zupa
Tranzyt mojego ucieleśnionego umysłu przez arterie miasta.
Twarze - męskie, kobiece, wrażliwe, z drwa ciosane, Lilith
o zielonych oczach nie bardzo chce dać bilet do kontroli.
W Warszawie płakałem jak Pound - na Dworcu Centralnym
wśród Chińczyków, Marokańczyków, Anglików, Indian,
zakapiorów i kobiet z wyższych sfer - jeden pień.
Teraz to się powtórzyło.
Nie ma nic mądrego do powiedzenia na ten temat, i nie ró-
bcie ze mnie polityka. Nie chcę żenić ognia z wodą, może
w piątym wymiarze. Wystarczy mrugnąć okiem.
Jak to napisał Wysocki podczas pobytu w klinice, którą
na dzień dzisiejszy jest właściwie ten świat - pijcie, pra-
cownicy naukowi, pijcie -
jak inaczej to spuentować?
